30 berichten aan het bekijken - 181 tot 210 (van in totaal 251)
  • Bijdrager
    trabant

    Het bekken van een tienjarige rekt vast wel lekker mee als er een baby doorheen moet… :kleenex:

    Bijdrager
    Jakobbb

    Vanaf 8 bestaat ook hoor … niet abnormaal ….

    Bijdrager
    1984
    Bijdrager
    diotav

    49 jaar .. *slik*

    Bijdrager
    1984

    Een leuk boek om te lezen…..misschien een mooie nagedachtenis

    Moderator
    Pete.Z

    Jammer,was een leuke schrijver.

    Bijdrager
    zussie

    Ik zal hem missen.
    R.I.P. Martin

    Geblokkeerd
    geanonimiseerde gebruiker

    Ik moet het even kwijt. Te midden van al deze negativiteit van lelijk doen over en weer hier in diverse topics door diverse mensen. Ik noem geen namen.

    Vorige week heb ik van de specialist te horen gekregen dat de behandeling die ik kreeg niet is aangeslagen en er geen genezing meer mogelijk is voor wat ik heb. Ik heb een afwijking in het Auto Immuun Systeem, het ontbreken van een natuurlijke afweer tegen pathogenen (ziekteverwekkers). Met name in de longen manifesteren deze zich gemiddeld twee keer per jaar, maar drie longontstekingen in een jaar tijd is ook geen uitzondering meer.

    Ik heb 4 jonge kinderen, de jongste is 4 en de oudste is 11 jaar. De volgende longontsteking kan mij fataal worden. Maar ik zou ze graag zien slagen voor examen, trouwen en kindertjes krijgen.

    Ik bind ze op het hart dat ze lief doen. Want het kan gebeuren dat ik er straks niet meer ben.

    … en iedere keer dat ik hier mijn neus naar binnen steek, moet ik daaraan denken, aan wat ik ze zeg als ze ruzie hebben: “Wees toch alsjeblieft lief voor elkaar!”

    Bijdrager
    Afroman

    Man, wat vreselijk! Kan je niet nog zo’n genezing maken?

    Succes man, ik hoop dat je geen longontsteking zult krijgen.:(

    Bijdrager
    .Robin

    Sterkte Leendert!!

    Bijdrager
    Koetjesreep

    Jezus, sterkte man! Ik heb er echt geen andere woorden voor, wat vreselijk erg :(.
    Ook voor je vrouw en kinderen moet dit erg moeilijk zijn.

    Bijdrager
    Hostyle

    Van zulk nieuws worden denk ik de meest doorgewinterde posters stil Leendert. Ik in ieder geval wel.

    Sterkte voor jou, je vrouw, je kinderen, familie en vrienden.

    Geblokkeerd
    Anoniem

    Sterkte, Leendert! :sick:

    Moderator
    Pete.Z

    Verdomme leendert. :(

    Bijdrager
    Obi

    Leendert, sterkte en wijsheid gewenst in deze moeilijke tijden.

    Bijdrager
    julesp

    Sterkte, leendert!

    Bijdrager
    Afroman

    Na het overlijden van de grootmoeder van mijn vriendin, en nog een familielid/kennis(vader van een achternicht, dus redelijk ver) heb ik er ook na zitten denken over de dood.
    Mijn oma in België wordt 87 in maart, dus die heeft ook niet echt enorm lang mee(ik hoop van wel uiteraard), maar mijn grootouders in Mauritius(waar ik een minder sterkere band mee heb).. Dat wordt dan voor mij een probleem. Ik bedoel, je moet er wel in no-time zijn. (reizen duurt toch ongeveer 24 uur). En de gewoonte daar is dat ze binnen 24 uur worden begraven/gecremeerd door de warmte.
    Ik zelf hoef er dan persoonlijk niet te zijn(liever wel, zijn toch je grootouders) maar mijn ouders hebben zeg maar daarop de prioriteit.

    Maar ik heb er ook na zitten denken over muziek.

    Want bij de twee uitvaarten dit jaar heb ik toch even goed nagedacht wat betreft de muziek. Het zegt toch wat over de persoon. Kijk voor mij heeft het eigenlijk twee kanten.
    Ik wil een kleine compilatie van 15 nummers, gemixed naar een kwartier.(want mijn mijn bedraagt 15 nummers/1,5 uur) wanneer er uitgezwaaid wordt, nummers die wat over mij zeggen. Maar de rest van de ceremonie(koffiekamer,kleine tentoonstelling etc) staat er gewoon een enorme muziekbibliotheek die gasten zelf mogen kiezen.

    Moderator
    unSOUND

    Het onderstaande stuk is geen lichte kost, en ik adviseer mensen dan ook na te denken OF ze dit willen lezen, voor ze verder gaan met lezen.

    Na een korte maar hevige discussie in het afreageertopic besloot ik om dit oude topic weer eens op te zoeken. De reden: zelfdoding. Het onderwerp roept nog steeds heftige reacties op, en vaak spreken de emoties harder dan het verstand.

    Zelfdoding wordt egoïstisch genoemd, het is te makkelijk, je zadelt een ander op met jouw dood, als jij voor een trein springt komen wij een keer te laat op ons werk… Zo maar een greep uit de dingen die geroepen worden als een zelfmoord wordt besproken. Ikzelf kan er slecht tegen als men ( in mijn ogen ) zo reageert. Ik vind het namelijk getuigen van gebrek aan kennis van de materie, gebrek aan ervaring met het fenomeen, en een gebrek aan empathie. Toen kwam de ( logische ) vraag: Maar wie ben jij om dat te vinden ? Ja, dan moet je met de billen bloot ook vind ik. Op de eerste pagina van dit topic heb ik jaren geleden al een tipje van sluier opgelicht.

    Mijn vriendin gaat dood.
    Wie niet zou je nu zeggen, en daar heb je gelijk in. We gaan immers allemaal dood. Het verschil is dat mijn vriendin langzaam wordt opgevreten door haar ziekte. Ze heeft S.L.E., oftewel Systemische lupus erythematodes. Haar immuunsysteem is in de war en valt gezonde organen aan en sloopt ze. Er is voor Anna geen medicijn meer. De ziekte was al te ver gegroeid toen het werd ontdekt. Ze kunnen het alleen rekken met lange kuren Prednison en een cocktail van om-en-nabij de 15 andere medicijnen, en die medicijnen hebben een zware tol. Ze heeft zo goed als geen immuunsysteem, is door de vele hormoonkuren onvruchtbaar en zit de rest van haar leven vast in de overgang. Doordat haar immuunsysteem onderdrukt wordt kan een stevige kou kan al dodelijk zijn. Dus zwemmen, door het bos lopen, het is allemaal een groot risico voor haar.

    Door de medicijnen is haar lever beschadigd, zijn haar nieren beschadigd, en daar krijgt ze weer andere problemen van, zoals het afsterven van dunne bloedvaten, met afstervende vingertoppen en tenen als gevolg. Fenomeen van Raynaud noemen ze het. En haar huid verhard tot het niet meer kan buigen, en dus gaat scheuren, Sclerodermie. Haar lichaam breekt nu op andere punten af, en ook haar psyche moet het ontgelden. Ze heeft geregeld last van psychoses, depressies, en ziet het dus zo nu en dan niet meer zitten. De ziekte groeit harder in de zon, dus ze moet zoveel mogelijk binnen blijven als het niet bewolkt is. En dat werkt ook deprimerend, wat dus voor een vicieuze cirkel zorgt.

    Haar eerste poging was een weloverwogen besluit. Ze was helder, en had gewoon de plussen en minnen naast elkaar gezet. En wat stond er dan bij die minnen ? Niet eens haar pijn. Niet eens de angst voor het afsterven van haar lichaam. Bij die minnen stond hoe ze mij tot last was met haar eeuwige ziekenhuis-opnames, met het gebrek aan vakanties omdat er altijd wel iets was. Het gebrek aan nageslacht wat ze me niet kon geven. Het feit dat haar familie altijd moest huilen als ze haar zagen. Voor haar was de optelsom gemaakt: Haar dood zou ons pijn doen, maar dat zou over gaan. Blijven leven betekende voor haar dat ze ons continu een blok aan ons been zou zijn, ons verdriet deed, en ons remde in ons geluk. Egoïstisch ? Ze was bereid te stoppen met leven zodat wij meer kans hadden op een normaal en zorgeloos leven. Dat vind ik verre van egoïstisch, ze dacht juist aan iedereen behalve zichzelf.

    De brief
    Ze schreef een afscheidsbrief toen ik aan het werk was, en vertrok. Ze wou het niet in haar ouderlijk huis doen. Dat zou haar ouders opzadelen met een eeuwige herinnering aan de daad. Maar het liep anders. Haar moeder kwam eerder thuis dan normaal, en vond de brief. Ze belde mij, ik ging direct op pad en vond haar voordat ze de daad kon voltrekken. Ze werd opgenomen in een gesloten inrichting. Tot op de dag van vandaag kan ik mijn ogen niet droog houden als ze “Mooie dag” van Bløf op de radio draaien, dat nummer heb ik wat gedraaid in die periode.

    In die inrichting ging ze achteruit. En hard. Artsen hadden geen idee waarom, en therapie werkte niet. Ik mocht haar niet opzoeken, want we hadden slechts verkering, dus een wettelijke band was er niet. De artsen besloten dat ik waarschijnlijk een slechte invloed was geweest, en maanden werd mij te toegang ontzegd, zelfs telefoontjes en brieven werden geweerd, mij werd verteld dat ik beter verder kon gaan met mijn leven, en Anna werd verteld dat ik de draad op had gepakt zonder haar. We werden bewust uit elkaar gedreven.

    De medicijnen
    In de maanden erop werd ze met de dag gekker. Ik kreeg via via te horen dat ze in de inrichting nog 2 pogingen had gedaan. Maar nu totaal anders. Ze wou van het dak lopen, denkend dat ze op de grond liep. Veel te laat werd ontdekt wat er aan de hand was. Ze was namelijk niet gek. Ik was niet de oorzaak. Het waren haar medicijnen. Door complicaties hadden sommige medicijnen zich opgestapeld in haar lichaam, en kwamen nu allemaal tegelijk vrij. Ze kreeg al weken lang lichte overdosissen die haar waanbeelden gaven.

    En dan…
    Ze kreeg zware medicijnen om haar geest te onderdrukken tot de medicijnen uitgespoeld waren. Mijn rol in het geheel werd gezuiverd, en ik mocht haar weer opzoeken. En dan kom je, maanden later, weer oog in oog met de vrouw van wie jij houdt, maar zij weet niet wie jij bent. Want Anna was Anna niet meer. Ze was een kind van 4 geworden. Ze keek doods voor zich uit, en mocht spelen met gekleurd papier en een pritstift. Veel meer kon ze ook niet. Moet je voorstellen hoe dat is… Een volwassen vrouw, jouw vrouw, en ze weet niet wie je bent, en ergens weet jij ook niet wie zij is.

    Maanden therapie hebben we gehad. In die maanden heb ik veel in de inrichting rond gelopen, gepraat met andere mensen die zelfmoord hadden geprobeerd te plegen, en ze hebben eigenlijk allemaal wel één ding gemeen. Degene die het ECHT proberen te doen, zijn zelden egoïstisch. Ze zijn vaak eerder degene die berijd zijn een offer te brengen wat wij “normale” mensen niet durven te overwegen, namelijk onszelf weg te cijferen voor het geluk van de nabestaanden. Diegenen die zelfmoord “De makkelijke weg” noemen, moeten zich maar eens afvragen of zij bereid zouden zijn hun leven op te offeren voor het geluk van hun naaste. Het klinkt romantisch, poëtisch, maar vooral als fictie, en niet iets wat we echt zouden kunnen als de tijd daar was. Dus of het echt de makkelijke weg is durf ik te betwisten.

    Maar een andere factor die ze delen, was dat ze niet voor treinen sprongen of op een ander manier met een heftige daad kwamen. Ze wouden het allemaal in stilte doen, op een verlaten plaats. De mensen die voor treinen springen zijn vaak een heel ander slag mensen. Dat zijn mensen die niet meer logisch nadenken, maar vast zitten in een gedachte, droom, waanbeeld… of soms denken ze helemaal niks. En dan kom je op de eerdere verwijten, namelijk dat ze geen rekening houden met de shock waar je anderen mee opzadelt, zoals de machinist, de mensen op straat, en de inzittende die te laat komen voor die belangrijke meeting. Die mensen kunnen niet eens normaal denken, hebben soms niet eens door wat ze doen, laat staan dat ze kunnen beredeneren dat er nog andere mensen rond lopen die het ook meemaken. Soms springen ze van een viaduct terwijl ze dromen dat ze op een duikplank staan, achter hun overleden hond aan rennen, en soms zien ze een trein gewoon als een dodelijk stuk staal, een mes op wielen. Ze beseffen niet dat zo’n ding mensen vervoert.

    Er zijn maar heel weinig mensen die een zelfmoord poging doen, en zich ten volle bewust zijn van wat ze achter laten. En de mensen die dat wel beseffen, zijn vaak overtuigd dat hun dood de achterblijvers minder pijn geeft dan wanneer ze hier op Aarde blijven leven.

    En Anna ?
    Anna is er nog steeds. Na jaren therapie wonen we samen. En het is niet makkelijk. Ze is vaker ziek dan gezond. Veel plannen moeten we afzeggen, of ik moet alleen. Op vakantie kan alleen binnen Nederland, en maar een daagje of 3. Maar vaak redden we zelfs dat niet. Afgelopen weekend had ik als verrassing een weekendje Zeeland geboekt van mijn laatste geld en vakantiedagen. Helemaal blij was ze toen we vrijdag vertrokken. En in de nacht op van vrijdag op zaterdag maakte ze me wakker: Het was weer foute boel, en nog voor de koffie lag ze in het ziekenhuis, maar nu in Zeeland. Weg weekendje rust. En zo zullen er nog veel meer mislukte weekenden komen.

    De pogingen, en haar opname daarna kan ze zich niet meer herinneren. Grotendeels door de medicijnen die ze toen kreeg. De herinneringen aan die tijd zijn een emotionele last die ik alleen moet dragen.

    Soms vraag ik me af wat voor leven ik had gehad als Anna haar eerste poging geslaagd was. Dan had ik nu misschien een relatie gehad met een gezonde vrouw, kinderen gekregen, gewone vakanties gehad, het “gewone” leven zoals zoveel mensen hebben. In plaats daarvan moeten wij toekijken hoe vrienden om ons heen kinderen krijgen, einden gaan lopen, en uren kunnen ruziën om de afwas. De afwas zeg ik je. Als je 5 keer per jaar de dood in de ogen kijkt, ga je je niet meer druk maken om de afwas of de kleur bankstel, dat kan ik je verzekeren. En ik moet toekijken hoe Anna langzaam wegrot in haar lichaam, zowel lichamelijk als geestelijk. Voor mij is het soms afzien, maar ik kan me niet voorstellen hoe het is om haar leven te hebben, om te moeten toekijken hoe je lichaam je elke dag verraad, hoe je je geliefden tot last bent, en niet kan doen wat je zo graag zou doen. En dus denk ik nog wel eens: De volgende keer hou ik je niet tegen, de volgende keer laat ik je vrij.

    Bijdrager
    1984

    .Een hond geef je een spuitje, maar bij een mens moet je aanzien hoe ellendig het leven soms eindigt. (schreef ik op pagina 4 van dit topic)

    Ik zag ik een foto ..en deze verteld misschien meer dan 1000 woorden, Liefde straalt deze uit. Liefde is geven en ontvangen en elkaar kunnen laten gaan…..zoals kinderen het huis verlaten, soms moet je jouw lief haar keuze respecteren.

    Moderator
    unSOUND

    Dat is zo\’n beetje de enige foto die ik van dat weekend bewaard heb… Inmiddels al weer 7 jaar geleden… De tijd vliegt.

    Bijdrager
    justhan

    Heel goed dat je het verhaal van Anna en jou hier (weer) eens beschrijft unSOUND!
    Ik hoop dan ook dat dit de “andersdenkenden” erop attendeert dat ieder verhaal een keerzijde heeft. Men oordeelt soms zo makkelijk, en niet eens altijd uit gebrek aan empathie, maar meer uit onwetendheid. Het leven is voor de meeste mensen vaak gelukkig en zonnig, dat vindt men eigenlijk normaal (en sommigen vinden zelfs dat men er recht op heeft)! Maar juist omdat men dit zo gewoon vindt, vergeten velen dat er ook mensen zijn, van wie het leven op andere wijze verloopt.

    :kiss::heart: voor Anna en jou!

    Bijdrager
    Afroman

    Respect inderdaad. Kan hier niet veel zinnigs over zeggen maar vat het positief op.

    Bijdrager
    iPrincess

    Ik vind dat je het heel mooi verwoord hebt! Ik wil je uiteraard heel veel sterkte wensen, en respect.

    :heart: voor jullie.

    Bijdrager
    Hostyle

    *slik*

    Een post die mij weer met twee beentjes op de grond zette unSOUND. Heel veel sterkte voor jou en Anna.

    Bijdrager
    piddy4888

    Ik kan mij goed vinden in de verwoording van Hostyle… Ik kan er niet veel meer zinnigs op zeggen, maar in ieder geval heel veel sterkte voor Anna en jou, en ook voor jullie familie.

    Bijdrager
    stavos

    WOW unSOUND! Met alle respect die daar bij hoort..
    En die foto daar dan bij maakt het beeld compleet.

    Bijdrager
    vogel

    Ik klikte even terug naar de eerste post van unSOUND in deze draar en die is uit 2005… 2005! Dat is zes jaar geleden! Dat is heftig…

    Moderator
    unSOUND

    En dan te bedenken dat ze al sinds 2000 / 2001 ziek is…. Maar de eerste jaren was het niet bekend wat ze had. Haar eigen huisarts heeft daar enorm in geblunderd, en mede daardoor zit ze nu in de ongeneselijke fase… Maar zoals mijn moder zegt: Achteraf kijk je een koe in zijn reet.

    In ieder geval bedankt voor alle lieve woorden, ze zijn niet aan me voorbij gegaan, maar om nu na elke post “dank je wel” te schrijven vond ik dan weer een beetje overdreven zoetsappig… Ik blijf unSOUND hè…

    :lol:

    En laat je niet te veel van slag brengen, ik schreef het gisteren, maar voor mij is dit verhaal al jaren dagelijkse gang van zaken, dus ik zit echt niet in de put of zo…

    Bijdrager
    vogel
    unSOUND op 01 december 2011

    Maar zoals mijn moder zegt: Achteraf kijk je een koe in zijn reet.

    Huh?:eek:
    Ken ‘m overigens als: achteraf kijk je een aap in de kont, maar dat terzijde.
    Was het toen al zo bekend dat haar huisarts dit had kunnen weten?

    Moderator
    unSOUND

    Stier dan…:lol:

    Er waren specifieke symptomen die hij had kunnen / moeten herkennen. De ziekte werd en passant door mijn huisarts als mogelijkheid genoemd toen ik zat te vertellen over mijn slaapproblemen doordat we ongerust waren over wat zij had… Mijn huisarts had binnen 5 minuten door wat ze had zonder haar te hebben gezien, terwijl haar huisarts op dat moment al 1,5 jaar liep te kutten met verschillende verkeerde diagnoses en heeft zelfs meer dan eens geopperd dat ze gewoon aandacht probeerde te trekken.

30 berichten aan het bekijken - 181 tot 210 (van in totaal 251)

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.