30 berichten aan het bekijken - 151 tot 180 (van in totaal 251)
  • Bijdrager
    KarelWillem

    Jammer genoeg zijn er dus héél veel ‘willekeurige vrouwen’ die werkelijk geen flauw idee hebben van hun situatie.
    Die het verschil tussen zwangerschap en buikpijn niet weten en die zeker niet beter dan een willekeurige man’ kunnen beslissen of ze al dan niet tot en abortus zouden moeten beslissen.

    Zoals al eerder gezegd. Het leven is soms zo eenvoudig nog niet.

    Bijdrager
    lotje

    Zij kunnen altijd beter over de situatie beslissen, simpelweg omdat zij ín die situatie zitten en mannen niet.

    Bijdrager
    Rub3n
    ”KarelWillem”

    1:
    De moeder van mijn zwager is nu 91 en bij leven was dat een heel sterke vrouw in alle opzichten.
    Ik zeg expres; ‘bij leven’, want dat leven is er nu niet meer.
    Lichamelijk en mentaal is deze vrouw op, gebroken en allang vertrokken van deze aarde.
    Dankzij de moderne medische wetenschap leeft haar lichaam nog.
    Ze lijd echter elke dag. Niet alleen aan de pijn aan haar lijf, maar vooral aan het ontbreken van helderheid van geest.
    Zonder medicijnen was ze al minstens twee jaar dood geweest.
    Kun je nog spreken van euthanasie als je deze vrouw laat vertrekken naar waar ze al lang geleden vertrokken had moeten zijn?

    1 vraag: Hoe weet jij dat ze lang geleden al had moeten vertrekken?

    Bijdrager
    KarelWillem

    Dat weet ik niet van haar persoonlijk. Ik geef ook aan dat ik geen oordeel vel over de genoemde situaties.
    Buiten het feit dat ze zonder behandeling al lang dood was geweest, heb ik moeite te geloven dat deze vrouw wil dat de situatie zo voortduurt.

    Ik weet wel dat mijn moeder (84 jaar, scherp van geest en lichaam en nog láng niet moegestreden) meermalen heeft aangegeven niet op zo’n manier te willen eindigen.

    ”lotje”

    Zij kunnen altijd beter over de situatie beslissen, simpelweg omdat zij ín die situatie zitten en mannen niet.

    Je draait nu een beetje om de brij heen of je leest niet goed.

    Nee, niet alle vrouwen kunnen beter over hun situatie beslissen, simpelweg omdat ze in die situatie verkeren.

    Mijn zus werkt bijvoorbeeld bij stichting Philadelphia.
    De bewoners daar hebben vaak het geestelijk vermogen dat niet uitstijgt boven dat van één van mijn kinderen toen hij anderhalf was.
    Het komt echter (ja, ook in Nederland) voor – hoe misselijkmakend en onvoorstelbaar dat ook mag lijken – dat één van deze vrouwen zwanger raakt.

    In jouw optiek zouden deze vrouwen in dat geval dus moeten beslissen over hun eigen lichaam en kunnen zij dit beter dan een man.

    Goed.
    Waarschijnlijk is jouw gedachtengang gebaseerd op een ‘normaal’ functionerende vrouw met een bij haar leeftijd horend verstandelijk vermogen.
    Het is echter nogal generaliserend om dat denkvermogen op alle vrouwen te projecteren.

    Ik hoop niet dat je ooit in de situatie terecht komt dat je met een dergelijk geval te maken krijgt.

    Bijdrager
    KarelWillem

    Ik plak er nog een stukje achteraan…

    De impact die een abortus heeft of kan hebben is niet te onderschatten natuurlijk.
    Alhoewel ik dat van een aantal mensen hier niet mag zeggen, want ik ben per slot van rekening een man.

    Misschien mag ik dan nog wel het volgende naar voren brengen:

    Als man en vader heb ik twee kinderen ter wereld mogen helpen.
    De invloed die een geboorte op een vrouw en man heeft is ook niet te onderschatten.
    Zowel lichamelijk als geestelijk is dat een stevige klap die je te verwerken krijgt.

    Waar ik eigenlijk niemand over hoor, is hoe dit moet zijn voor iemand die ongewenst zwanger is.
    Mijn hart zou verscheuren als mijn 14-jarige dochter* dit tegen haar wil zou moeten meemaken of mijn geestelijk gehandicapte zusje.

    De wil om een kind te krijgen en het geluk van het hebben van een kind weegt in de meeste gevallen ruimschoots op tegen de pijn van een geboorte. Als die wil er niet is, is dit een afgrijselijke nachtmerrie die iemand zal moeten doormaken.

    Wie bepaalt in dergelijke gevallen welke gruwel zwaarder weegt?

    * Voor de duidelijkheid: ik heb geen dochter en geen geestelijk gehandicapt zusje.

    Moderator
    Poezenbeest

    Je kan ets ook in het ridicule trekken, waar de discussie eerst nog over abortus na verkrachting ging, gaat het nu over het ongewenst zwanger raken van jeugdigen en geestelijk minder bekwamen.

    Geestelijk minder bekwamen zijn natuurlijk een groep apart, die per definitie niet over zichzelf kan beslissen. Bij kinderen is eenzelfde afweging te maken, namelijk dat zij niet zelf kunnen beslissen, omdat van hen niet verwacht kan worden dat zij de gevolgen van hun keuzes kunnen overzien. Beiden staan onder curatele van verzorgers, die in zulks een geval de twijfelachtige eer toekomt om de beslissing te nemen.

    Dan hebben we het dus niet over een normale man, die voor een normale vrouw denkt te kunnen beslissen. Het s heel wat anders, als dat je moet beslissen (als verzorgende man of vrouw) voor een geestelijk minder begaafde vrouw. Ik vind dan ook dat de vergelijking niet opgaat.

    Mijn standpunt is dat ‘de man’ in ‘normale gevallen aan de zijlijn staat. Nu ben ik mij er van bewust dat mannen bij het voetballen ook aan de zijlijn staan, maar ook daar denken zij situaties beter in te kunnen schatten, dan de betreffende spelers. Het staat een man vrij om een mening over abortus te hebben, maar uiteindelijk is de vrouw degene die de bal speelt.

    Bijdrager
    trabant
    ”lotje”

    Zij kunnen altijd beter over de situatie beslissen, simpelweg omdat zij ín die situatie zitten en mannen niet.

    Beetje een drogreden. De rimpels in een vijver zie je altijd beter vanaf de rand, dan dat je ze zelf veroorzaakt…
    Vraag is wel of het om de rimpels gaat, of om het gespartel van de drenkeling.

    Toch stem ik je bij omdat ik -misogyn als ik verder ben- op dit punt het standpunt inneem dat geen vent zich zou mogen inmengen in wat een geestelijk gezonde volwassen vrouw met haar lijf doet.
    Afgezien van het haar knippen en witte sokken in sandalen.

    Bijdrager
    KarelWillem
    ”Zerk”

    Je kan ets ook in het ridicule trekken, waar de discussie eerst nog over abortus na verkrachting ging, gaat het nu over het ongewenst zwanger raken van jeugdigen en geestelijk minder bekwamen.
    ….
    Mijn standpunt is dat ‘de man’ in ‘normale gevallen aan de zijlijn staat. Nu ben ik mij er van bewust dat mannen bij het voetballen ook aan de zijlijn staan, maar ook daar denken zij situaties beter in te kunnen schatten, dan de betreffende spelers. Het staat een man vrij om een mening over abortus te hebben, maar uiteindelijk is de vrouw degene die de bal speelt…..

    De discussie gaat over leven en dood.
    En er wordt nu met enorme reuzenstappen over héél veel schrijnende gevallen heen gesprongen.
    Alsof dat niet zou bestaan op de wereld.

    Ik bespeur een beetje vluchtgedrag in dezen.

    Ik kom met glasharde, bestaande voorbeelden.
    Maar er mag blijkbaar alleen over volkomen gezonde, geestelijk bekwame mensen gepraat worden.

    Dat vereenvoudigt de discussie wel ja… :?

    Bijdrager
    1984

    Het zal nog zover komen dat men ook op het gebied van ziekte en gezondheid de relativiteit ontdekt en waarneemt, dat de ziekte van vandaag de gezondheid van morgen kunnen zijn en dat gezond blijven niet altijd het zekerste symptoom van gezondheid is.

    [size=9:c3f4b3dc4d]schreef; Hermann Hesse
    [/size:c3f4b3dc4d]

    Bijdrager
    sally

    De vorige keer dat je dit citaat gebruikte heb ik er uitgebreid (vergeefs) op gereageerd.
    (kunnen zijn moet kan zijn zijn etc)
    Vertel nu maar eens wat je ermee wilt zeggen.

    Moderator
    Poezenbeest

    Ik zei niet dat er niet over schrijnende gevallen gesproken mag worden, maar als die worden aangevoerd om een gelijk te halen, ben ik de eerste die even tussendoor roept dat het niet de schrijnende gevallen zijn, die de basis voor een standpunt zouden moeten vormen. Het gaat juist om de hoofdmoot van de gevallen en niet voor extreme uitzonderingen. Ik heb gisteren juist op deze plek een pleidooi gehouden om het persoonlijke niet uit het oog te verliezen in deze discussie, maar dat is wat anders als een extreme situatie als maatstaf te nemen voor een standpunt. Zeker als het gaat om de rol van de man in deze.

    Overigens… de schrijnende gevallen zijn er inderdaad en dat valt niet te ontkennen, ik wil ze alleen niet als norm stellen in een discussie als deze.

    Bijdrager
    KarelWillem

    Daar gaat het nu juist om. Wat is de norm? Er is geen norm in zaken van leven en dood.

    Iemand die om euthanasie vraagt is per definitie een schrijnend geval.
    Iemand die ongewenst zwanger is en vol afschuw een kind op de wereld zou moeten brengen is een schrijnend geval.

    Hoe kun je dan over een ‘norm’ spreken?!

    Het gaat ook helemaal niet over het halen van gelijk.
    Gelijk heb je nooit als je moet beslissen over leven of dood.

    Welke keus je ook maakt, het is een keus die vaak buiten de ‘natuurlijke weg’ omgaat.

    Bijdrager
    @iMen
    ”1984″

    Het zal nog zover komen dat men ook op het gebied van ziekte en gezondheid de relativiteit ontdekt en waarneemt, dat de ziekte van vandaag de gezondheid van morgen kunnen zijn en dat gezond blijven niet altijd het zekerste symptoom van gezondheid is.

    [size=9:059ee7a512]schreef; Hermann Hesse
    [/size:059ee7a512]

    Ik snap dat niet echt.

    Ik wil aller eerst mijn medeleven aan 1984 en Obi betuigen. Sterkte met jullie dierbaren.

    Bijdrager
    1984
    ”@iMen”

    Ik snap dat niet echt.

    Ook het meest eenvoudigste wordt meteen gecompliceerd en onbegrijpelijk als men erover praat

    [size=9:b7ae95c42b]schreef; Hermann Hesse

    [/size:b7ae95c42b]

    Bijdrager
    lotje

    Gut gut gut, wat een discussie. KW, volgens mij hebben wij elkaar inderdaad niet zo goed begrepen, aangezien we allebei over twee verschillende dingen praten. Ik vond dat de mannen in dit draadje in de discussie van 1 á 2 pagina’s terug nogal gemakkelijk oordeelden over ongewenste zwangerschappen (dit ging al snel specifieker over ongewenste zwangerschappen door verkrachtingen), hoe een vrouw hier mee om zou moeten gaan en hoe zij zich hieronder zou moeten voelen. Ik vond dat er nogal lichtzinnig over werd gedaan. De ene man vond een abortus maar een makkelijke uitweg voor een vrouw (welke vrouw vind het nu ooit makkelijk om een abortus te ondergaan?) en de volgende vond het een praktisch en logisch gevolg van een verkrachting. Mijn uitspraken waren dan ook met name bedoeld om de mannen die in dit draadje zo snel hun antwoord en zegje klaar hadden over zwangerschappen, abortussen en kinderen krijgen nog een paar keer over hun uitspraken na te laten denken. Inmiddels is mij duidelijk dat jij het over iets totaal anders had. Prima, maar voor mij de eerste keer niet helemaal helder en ook niet, in mijn ogen, een argument om bovenstaande te verdedigen aangezien dit zeer verschillende situaties zijn. Hier wil ik het natuurlijk ook best met je over hebben maar laten we deze punten wel even goed uit elkaar houden. Bovendien denk ik dat we het dan, in ieder geval op de door jou aangehaalde extremen en moeilijkheden die erbij komen kijken, snel eens zullen zijn.

    ”trabant”
    ”lotje”

    Zij kunnen altijd beter over de situatie beslissen, simpelweg omdat zij ín die situatie zitten en mannen niet.

    Beetje een drogreden. De rimpels in een vijver zie je altijd beter vanaf de rand, dan dat je ze zelf veroorzaakt…
    Vraag is wel of het om de rimpels gaat, of om het gespartel van de drenkeling.

    Toch stem ik je bij omdat ik -misogyn als ik verder ben- op dit punt het standpunt inneem dat geen vent zich zou mogen inmengen in wat een geestelijk gezonde volwassen vrouw met haar lijf doet.
    Afgezien van het haar knippen en witte sokken in sandalen.

    Volgens mij valt die drogreden best mee in dit geval. Als je niet weet wat een vijver is, zullen de rimpels en de drenkeling niet veel indruk maken, zeker niet als je er naar kijkt vanaf de kant.

    Hoe dan ook, het ging mij om de gemakkelijkheid waarmee mannen in dit draadje leken te oordelen over een situatie die zij zelf nooit mee zullen maken (niet lichamelijk, dat is), aangezien de keuze voor een vrouw helemaal niet zo zwart/wit is als deze door enkelen werden beschreven. Daar was mijn reactie voor bedoeld, sorry voor eventuele onduidelijkheden.

    Trouwens, zijn het niet wij vrouwen die mannen voor een witte sokken incident moeten behoeden?

    Moderator
    unSOUND
    ”lotje”

    Zij kunnen altijd beter over de situatie beslissen, simpelweg omdat zij ín die situatie zitten en mannen niet.

    Ben ik niet helemaal met je eens. JUIST als je zelf in de situatie zit is het moeilijk om te beslissen, omdat je het overzicht makkelijk kwijt raakt, en zeker omdat ( bij vrouwen in het algemeen, maar zeker tijdens de zwangerschap ) dankzij bepaalde hormonen de emoties het bijna altijd winnen van het objectieve denken.

    Bijdrager
    trabant

    Die toestand heet zwangerschapsdementie, maar of die al optreedt in de weken dat een abortus nog mogelijk is, durf ik niet te zeggen.

    Moderator
    unSOUND

    Ik heb het niet alleen over zwangerschapsdementie, maar ook over “emoties tegenover rationeel denken”.

    Vrouwen* hebben van nature een biologische drang om nakomelingen te krijgen. Die behoefte kan iedere vorm van rationeel denken op zijn grondvesten laten schudden. Iedere vorm van logica en ieder argument wordt simpelweg aan het twijfelen gebracht door de simpele “Ja maar ik wil zo graag…”

    En dat gaat zo ver, dat vrouwen zelfs andere vrouwen graag zwanger zien worden. Anna en ik worden overspoeld door zwangere vriendinnen of verse moeders die stuk voor stuk vertellen dat wij het ook vooral “moeten doen”. Waarbij ze dus even vergeten dat Anna ongeneselijk ziek is, ik zo mijn eigen kwaaltjes heb, om over de geestelijke problemen maar te zwijgen. En als je dat aankaart is het steevast “Ja maar, het zou voor jullie ook zo leuk zijn om…”. Je ziet het. Op het moment dat die drang er is, gaat het niet meer om goed beslissen, maar om de emotie.

    Maar weet je wat nog veel erger is ? Die vrouwen beseffen niet hoeveel pijn ze daar mee aanrichten. Iedere keer dat wij aan anderen moet gaan uitleggen waarom wij geen kinderen mogen krijgen doet het weer zeer. Iedere keer is het weer alsof je het voor het eerst hoort. En het gaat daarbij zover dat wij het keer op keer moeten herhalen voor ze beseffen dat het niet zo simpel is als zij dachten. En mede door die gesprekken wakkeren ze ook bij Anna weer de behoefte aan, en nog veel erger, de hoop dat het misschien toch kan, waarbij ik weer de taak krijg om te vertellen dat het niet gaat gebeuren. Een taak die mij dus wederom de boeman maakt die het slechte nieuws weer moet gaan vertellen. En van al die gevolgen hebben die vrouwen dus geen enkel benul, omdat ze zelf nog op die roze wolk van hormonen zitten. En in die toestand zoden zij de aangewezen persoon zijn om rationele beslissingen omtrent zwangerschap te nemen ? Nee, soms staan de beste stuurlui WEL aan wal, naast het wrak wat ooit hun schip was.

    [size=9:099a51c8f7]( * Hiermee bedoel ik het merendeel van de vrouwen. Het is niet generaliseren bedoeld. )[/size:099a51c8f7]

    Bijdrager
    trabant

    Kun je nagaan hoe hardnekkig die zwangerschapsdementie bij sommige vrouwen* ook na de worp aanhoudt. Inscheuren, ja lekker!
    Uiterlijk wanneer de kinderen gaan puberen, komen ze meestal wel tot inkeer en sommigen durven achteraf zelfs hardop te zeggen dat ze er -ondanks dat de liefde voor hun kroost er wel degelijk is- achteraf liever niet aan begonnen waren.

    Enfin, we dwalen weer eens af.

    *[size=7:d2bc07c1de]Ik had in dit verband bijna een begrip uit de veehouderij gebruikt… [/size:d2bc07c1de]

    Bijdrager
    KarelWillem
    ”lotje”

    Gut gut gut, wat een discussie. KW, volgens mij hebben wij elkaar inderdaad niet zo goed begrepen, aangezien we allebei over twee verschillende dingen praten. Ik vond dat de mannen in dit draadje in de discussie van 1 á 2 pagina’s terug nogal gemakkelijk oordeelden over ongewenste zwangerschappen (dit ging al snel specifieker over ongewenste zwangerschappen door verkrachtingen), hoe een vrouw hier mee om zou moeten gaan en hoe zij zich hieronder zou moeten voelen. Ik vond dat er nogal lichtzinnig over werd gedaan. ….

    We zijn het aardig eens denk ik. :wink:

    Bijdrager
    lotje

    Lieve unSOUND, natuurlijk gaat mijn uitspraak niet altijd op. Dat weet ik ook wel. Deze uitspraak ging dan ook niet over abortus en zwangerschappen in het algemeen maar specifiek hetgeen waar ik op reageerde. Ik probeer het de afgelopen twee pagina’s al uit te leggen, helaas zonder veel succes. Dit ga ik dus niet nog een keer doen, in plaats daarvan geef ik je gewoon helemaal gelijk dat in sommige situaties inderdaad ratio boven gevoel te zetten valt en dat een vrouw dit in zo’n geval juist weer minder zal kunnen.

    @KW: Dat weet ik. :wink:

    Moderator
    Poezenbeest

    Kijk unSOUND, het voorbeeld dat jij noemt, is ook heel makkelijk te vertalen naar andere situaties, zoals de aanschaf van bijvoorbeeld een huis. Iedereen om je heen roept “kopen! kopen! kopen!”, maar met een laag salaris of een slechte relatie met banken, gaat dat ook niet makkelijk. De ‘ignorance’ van de omgeving is er niet meer of minder om, helaas in jullie geval het persoonlijke aspect des te meer.

    Je hebt het over een keuze, waar veel stellen voor staan en vele zijn helaas niet zo verstandig als jullie. Zo speelt in het nieuws het verhaal van een stel dat zwakbegaafd is en waar het kind s weggehaald, omdat de ouders niet capabel zouden zijn, vanwege een geestelijk zwakkere begaafdheid. Ook zijn er stellen, die vanuit hun situatie gewoon geen kinderen zouden moeten krijgen, omdat ze op een andere manier er geestelijk niet aan toe zijn of ooit zullen komen. Denk aan verslaafden, psychisch verwarden of erg labiele personen.

    Het grappige is dat deze mensen geen strobreed in de weg wordt gelegd en als zij et blijde nieuws verkondigen, dan spreekt de omgeving er schande van. In jullie geval is het nou precies andersom… De omgeving zou moeten begrijpen dat het moeilijk is om als ongeneeslijk zieke, moeder te worden, maar toch wordt daar even niet over nagedacht. Ik moet er wel bij zeggen dat ik dat toch een iets andere discussie vind, de vraag in dat geval is namelijk of een kinderwens altijd gehonoreerd zou moeten worden (antwoord is: niet zondermeer).

    De discussie ging echter over abortus en de vraag of bij een ongewenste zwangerschap de beslissing door een man genomen kan worden.

    Een andere discussie, die wel verwant is, is of iedereen zomaar kinderen zou moeten mogen krijgen. Een erg onethische discussie, waarvan ik hoop dat hij hier op een gezond niveau gevoerd kan worden.

    Bijdrager
    KarelWillem
    ”Zerk”

    ….De discussie ging echter over abortus en de vraag of bij een ongewenste zwangerschap de beslissing door een man genomen kan worden……

    Daar zijn we uiteindelijk op terecht gekomen. Het gaat echter in het algemeen over leven en dood.
    Het bepalen of dat leven er überhaupt komt zou best mee mogen in de discussie.

    Het voorkomen van leven is namelijk net zo goed een ingreep in het leven die feitelijk niet natuurlijk is.

    Moderator
    Poezenbeest
    ”KarelWillem”

    Het voorkomen van leven is namelijk net zo goed een ingreep in het leven die feitelijk niet natuurlijk is.

    Waarom komt de wijsheid ‘Vorkomen is beter dan genezen.’ ineens in me op???

    Bijdrager
    Bor

    Ik ontdek net dit topic, en ik moet zeggen dat ik onder de indruk ben van wat men hier af en toe neerschrijft. Ik zelf kom (gelukkig) weinig in aanraking met de dood. Mijn (stief-)opa is overleden toen ik een jaar of 6 of 7 was. Toen maakte dat weinig indruk op me, natuurlijk weet ik nog hoe we, de sluitingen van de kist dichtdraaiden en hoe we met mijn oma gingen kijken bij de urn. Pas jaren later realiseerde ik me dat mijn leven waarschijnlijk anders had geweest als hij nog leefde. Hij was de opa met de enorme Indische rijsttafels, de treintjes, het vissen, dingen die ik sindsdien nooit meer gedaan heb. Ik was toen te klein om me dat te realiseren.

    Ergens vorig jaar overleed Mark Hoekstra. Ik kende hem niet persoonlijk, maar we hebben een aantal keer per mail contact gehad en hij was altijd aardig en behulpzaam. Ook al had ik hem nog nooit ontmoet, ik was geraakt door zijn dood. Hij was iemand die zó in de Think Different-commercial had gepast, en als hij er nu nog was geweest had hij de wereld beter kunnen maken, hij geloofde zelf dat hij dat kon. Ik ging er altijd klakkeloos vanuit dat ik oud zou worden, maar wie zegt dat dat gebeurt? Wie zegt dat ik ook niet op mijn vierendertigste het slachtoffer wordt van een hartaanval? Sommigen worden langzaam ziek en gaan dood, anderen zijn er opeens patsboem niet meer. Bij die eerste mensen denk ik dat euthanasie een oplossing kan zijn. Als zeker is dat het leven je alleen nog maar (fysieke) pijn doet zou ik niet weten waarom je iemand dat aan zou doen. In zo’n geval zou een medicus moeten aangeven dat iemand écht niet meer te redden is. Als je per sé dood wil moet zoiets d.m.v. de wet worden geregeld, zonder dat je één of andere machinist traumatiseert. Dat lijkt me vreselijk, volgens mij is het nog niet eens een heel erg beroep, maar als je dan ziet hoe iemand voor je op de rails gaat staan en je weet dat op de rem trappen geen zin meer heeft, hoe moet je je dan wel niet voelen in die laatste ogenblikken?

    Abortus vind ik een mooie uitvinding, maar ik denk dat de vrouw (mits toerekeningsvatbaar) zelf moet bepalen wat zij doet. Na een verkrachting zou ik me kunnen voorstellen dat je het liefst alle sporen weghaalt, maar anderen (zoals Daysleeper) denken daar blijkbaar anders over. Ik respecteer dat. Één van mijn beste vrienden is bijvoorbeeld Jehova’s getuige en mag dus geen bloedtransfusies. Natuurlijk vind ik dat eigenlijk onzin, maar als hij gelooft dat dat niet goed is moet hij dat vooral niet doen. Datzelfde vind ik betreffende abortus en euthanasie. Ik zelf vind dat je dat moet doen als je dat prettig vind, maar als mensen ertegen zijn mogen ze dat van mij, zolang ze anderen ook maar de vrijheid gunnen hun eigen keuze te maken.

    Bijdrager
    boriskiss

    Als ik moest kiezen of ik voor of tegen de abortus ben, koos ik niks.
    In sommige gevallen, ligt het emotioneel zwaarder en kiest die vrouw om abortus te plegen. Aan abortus zitten ook nadelen. Je kan er onvruchtbaar van worden. Het is veel wikken en wegen volgens mij. Als je door een zwerver bent verkracht, zou ik wel abortus plegen. Dat kind kan allemaal ongewenste ziekten met zich meedragen. Het zou me dan niet uitmaken of ik nou onvruchtbaar werd of niet. Of dat je een leven vermoord, je bespaart iemand dan van een slecht leven. Het is dan ook niet fijn om een kind te hebben van een zwerver. Die zou je financieel niet kunnen bijstaan.
    Als het een “normaal” en gezond persoon zou zijn, zou ik erg twijfelen. Als diegene het ook accepteert dat het kind van hem gaat worden, zou ik mijn zwangerschap door laten gaan. Je kan er mee leven met zo’n kind. En dan kan je nog altijd kinderen krijgen van iemand anders.
    En als je per ongeluk zwanger wordt, van degene die je zowiezo lief hebt, zou ik geen abortus plegen.
    Maar als je op jonge leeftijd zwanger wordt, 15 ofzo, is het medisch onverantwoord en zou ik wel abortus plegen.
    Op latere leeftijd, 23 ofzo, en je bent nog bezig met je studie zou ik gewoon uitzwangeren en je (schoon)moeder de taak opleggen.

    Moderator
    Poezenbeest
    ”boriskiss”

    Aan abortus zitten ook nadelen. Je kan er onvruchtbaar van worden.

    In een afthanse kliniek ergens in een streng religieus land, waar het allemaal in shabby schuurtjes en achterkamertjes moet gebeuren, maar in de Benelux zal je dat echt niet gaan gebeuren, als je het tenminste gewoon in een vergunde kliniek of in een ziekenhuis laat doen.

    Als je door een zwerver bent verkracht, zou ik wel abortus plegen. Dat kind kan allemaal ongewenste ziekten met zich meedragen.

    Zwervers, ik spreek liever van daklozen, hebben over het algemeen een betere resistentie, dan de gemiddelde huisbewoner. Als dit je beeld is van zwervers, dan raad ik je aan om eens een paar nachten mee te lopen op de Goodwillcentra van het leger des Heils. Overigens zijn de meeste ziektes, waar jij waarschijnlijk aan denkt, niet seksueel overdraagbaar (hepatitis, TBC) en met een dergelijk seksleven, zal je voor de meeste soa’s ook geen angst hoeven te hebben. Een junk is misschien een groter risico, maar die verkrachten dan weer statistisch veel minder dan gewone huisvaders.

    Het is dan ook niet fijn om een kind te hebben van een zwerver. Die zou je financieel niet kunnen bijstaan.
    Als het een “normaal” en gezond persoon zou zijn, zou ik erg twijfelen. Als diegene het ook accepteert dat het kind van hem gaat worden, zou ik mijn zwangerschap door laten gaan. Je kan er mee leven met zo’n kind. En dan kan je nog altijd kinderen krijgen van iemand anders.

    Een zwerver is dus per definitie niet “normaal en gezond”… Even een klassieker er bij pakken, maar liever langharig, dan kortzichtig. Je moet eens weten hoe weinig verkrachters (doorgaans gezonde mannen) bijdragen aan de kosten van de opvoeding, laat staan de mannen, die je kent en waar je zwanger van raakt. Bijdragen aan een kind, dat niet bij je woont is nog steeds geen gewoonte.

    “Je kan er mee leven met zo’n kind”; pardon? Je kan (zeker als moeder) leven met elk kind, het maakt niet uit wie de vader is. Ik ken zat alleenstaande moeders, die inmiddels niks meer met de vader te maken willen hebben en het als moeder (en MILF) prima doen. Kortom, de vader doet er gewoonweg niet toe. Je kan trouwens na een verkrachting ook gewoon nog kinderen van een ander krijgen, of de verkrachter nou een dakloze of een zakenman is… Ik zou eerder bang zijn voor serieverkrachters, je weet niet welke ziektes de vorige slachtoffers bij zich hadden…

    En als je per ongeluk zwanger wordt, van degene die je zowiezo lief hebt, zou ik geen abortus plegen.[sic]

    Niets zo vergankelijk als liefde, in negen maanden kan er een hoop gebeuren….

    Maar als je op jonge leeftijd zwanger wordt, 15 ofzo, is het medisch onverantwoord en zou ik wel abortus plegen.

    Je verwart hier medisch met sociaal… Vrouwen zijn vanaf hun elfde, twaalfde gewoon geslachtsrijp en kunnen kinderen baren. Dat het sociaal niet geaccepteerd is, is iets van de laatste drie eeuwen, maar het is medisch allemaal prima te doen. In de zestiende eeuw was vijftien een modale leeftijd om kinderen te krijgen. Overigens is verstandig wat anders, zeker in de huidige maatschappij…

    Op latere leeftijd, 23 ofzo, en je bent nog bezig met je studie zou ik gewoon uitzwangeren en je (schoon)moeder de taak opleggen.

    Je gaat er ten eerste van uit dat je een (schoon_moeder hebt en dat die zelf ook geen werk heeft of zoiets. Daarnaast is het voor moeders altijd weer een hels karwei om hun kind af te moeten staan aan een ander., zelfs voor een paar uurtjes.

    Ik denk dat de reactie van Boriskiss weer een bewijs is van mijn eerdere stelling, namelijk dat je zo een beslissing pas echt kan overzien, als je er echt voor staat. De vooraannames hierboven getuigen van een jonge geest, nog onbedorven, gelukkig maar. Maar met zoveel (aangenomen) wijsheid in pacht, hoop je maar dat mensen zich ook wel realiseren dat keuzes pas vaststaan, als zij genomen worden. Zo heb ik altijd geroepen dat ik nooit kinderen zou nemen en toch ben ik erg gelukkig met mijn zoontje, dat al vier en een half jaar rondloopt.

    Een mening over onderwerpen als euthanasie en abortus is goed om te hebben en het is ook goed om daar eens over nagedacht te hebben, maar veroordeel een ander nooit over diens keuze. Die keuze is namelijk gemaakt met heel veel persoonlijke argumenten en die kan je nooit allemaal even goed waarderen, als de persoon, die de keuze moet maken.

    Bijdrager
    boriskiss

    Zerk, ik snap je kritiek en ben er ook mee eens.
    Maar vrouwen kunnen geen kinderen baren vanaf hun 11de. Ik ben 12 en ik ben niet geslachtsrijp. Het is meestal rond 13 jaar denk ik.

    Bijdrager
    Yeti

    Ik dacht dat dat verschilt per persoon.

    Moderator
    Poezenbeest

    Geen tekenen van geslachtsrijpheid (secundaire geslachtskenmerken) vertonen zegt weinig over de geslachtsrijpheid van een individu. Maar inderdaad, het ene individu is eerder geslachtsrijp, dan het andere. De geslachtsrijpheid eindigt ook verschillend.

    Maar laten we zeggen dat er dus niks mis hoeft te zijn (medisch gezien) aan een meisje van tien jaar, dat een zwangerschap ondergaat. Opmerkelijk, dat wel, verstandig dan wat minder, denk ik, maar medisch onverantwoord? Niet per definitie.

30 berichten aan het bekijken - 151 tot 180 (van in totaal 251)

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.