30 berichten aan het bekijken - 31 tot 60 (van in totaal 251)
  • Bijdrager
    The Podfather
    ”nma”

    De mogelijkheid tot het plegen van euthanasie zou een universeel grondrecht van de mens moeten zijn. Waarom het dit niet zou moeten zijn dient gemotiveerd te worden, niet waarom wel. Wat blijft er immers over van een ander universeel grondrecht, dat van vrijheid, als individuen niet eens mogen beschikken over hun eigen leven of dood.

    Ik snap wat je zegt, maar als je euthanasie uit het strafrecht haalt (hetgeen je doet als het een recht wordt) is de dunne scheidingslijn met moord geheel weg. Volgens mij zou het aantal gevallen van “euthanasie” met een financiele achtergrond behoorlijk stijgen (de verpleger die kort voor de euthanasie nog even met het rijke oude vrouwtje trouwt). Ik ben voor euthanasie maar dan wel als het aan strakke regels gebonden is en strafbaar (moord) is als niet aan deze regels voldaan wordt.

    Bijdrager
    Anna

    http://www.nrc.nl/W2/Lab/Profiel/Euthanasie/ Daar heb ik veel informatie vandaan. En ik hoop dat het een beetje klopt met hoe het gaat. zal toch wel, NRC is vrij betrouwbaar.

    Ik ben niet christelijk opgegroeid althans niet gereformeerd, protestants of rooms-katholiek. Men heeft mij altijd vrij gehouden in de keus die ik zelf wil maken. Zo af en toe wel naar de kerk, maar dan de christengemeenschap. En dat doe ik nog steeds wel eens.
    Het katholieke geloof, protestants, gereformeerd, rooms-katholiek, enz., zijn gebaseerd op 4 van de 600 evangeli├źn die geschreven zijn over het leven van Jezus. En is in belang van de Romeinse keizer destijds zo herschreven dat hij zijn macht zou houden. Veel informatie over hoe het vroeger ging is verloren gegaan over wordt nog steeds achter gehouden in het Vaticaan. Duizenden documenten van belang liggen daar om voor altijd verborgen te blijven.
    Afijn de christengemeenschap probeert om dat oude wat nog bekent is terug te stoppen in haar godsdienst. gebruikt ook wel de bijbel maar ziet god niet als iemand, maar als iets. een macht die je ook als moeder aarde kan zien. Er wordt je niks opgelegd, je moet zelf bepalen wat je uit de verhalen haalt (dat moet natuurlijk altijd. maar ik heb het gevoel dat er in gemiddelde kerk alles veel te letterlijk wordt opgevat, kijk nu naar de islam.)

    En hierbij sluit ik aan dat ik wel zeker in leven na de dood geloof. Al is het maar net hoe je het bekijkt. Ik doe het zo.

    De mens bestaat uit een fysiek lichaam, het buitenkantje daar binnenin heb je de geest en de ziel. Een ziel is eenmalig en is iets wat je door ontwikkelt gaande velen aardse levens. De geest is het denken, maar de ziel die die je bent. Je ziel is niet te doorgronden, jijzelf kan het niet maar ook een ander niet. De ziel is ook datgene wat je meeneemt als je sterft. De geest lost op samen met je aardse lichaam.
    Wat betreft die drie dagen, dat is een hele theorie. Als iemand net gestorven is lijkt het nog of er wat aanwezig is, het is nog meer dan een omhulsel maar na een dag of drie is het echt dood, duidelijk een verlaten huis. En ze hebben bij wijze van proef een heel aantal doden gewogen na de derde dag was het lichaam bij allen ongeveer 20 gram lichter geworden.
    Dat bewijst natuurlijk niks, maar ik vind het een mooie beschrijving en ik kan me er best in vinden.
    Al vertik ik het om naar dode mensen in een kist te kijken. Dat vind ik eng.

    Ik vind het heel moeilijk om uit te leggen waarom ik liever mijn organen niet af sta en eigenlijk is dat roken een bijreden die me het nog het minst van mijn besluit afbrengt.
    Toen ik een jaar of 10 was vond ik hier in de kast een geel blaadje met een donor verklaring. Ik lees het verkeerd en denk dat desk donor is. Dus ik helemaal van streek. sindsdien heb ik er veel over nagedacht en me afgevraagd waarom ik het niet wel zou doen.
    En dat omdat ik vind dat je niet dood bent. Je ziel zit er nog wel degelijk (voor mijn gevoel dan) en je geeft hem niet de kan afscheid te nemen van de organen die verwijderd worden.
    Het stomme is. Mijn hoornvlies zou ik best af willen staan maar omdat ze je hele oogbol eruit halen vind ik het toch weer niet goed. Als iemand hier in de familie of vriendenkring een nier nodig heeft, prima als het echt nodig is dan wil ik er wel een afstaan op het moment dat ik leef.
    Maar nee als ik bezig ben te sterven hoef ik niet met allemaal pijnprikkels onderzocht worden of ik wel echt dood ben en opengesneden. Dank je vriendelijk.

    Anna

    p.s. soms het ik het gevoel, hoe mooi de wetenschap ook is, dat ze wel eens te ver gaat. Nu al maar hoe zal dat dan in de toekomst zijn.

    p.p.s. Ik vind het heel knap van degen die wel hun organen afslaan. Maar ik ben blij dat die wet niet is ingevoerd. Ik ben van mezelf, NIET van de staat, wat dit betreft.

    Bijdrager
    michi_rishi

    Alles in de kosmos bestaat uit atomen en sub-atomaire deeltjes. Die worden door energie bij elkaar gehouden. Al vanaf het prille begin hebben die deeltjes zich verbonden met andere deeltjes. Door deze reacties zijn er steeds ingewikkelder verbindingen ontstaan.
    Sommige verbindingen zijn nog complexer geworden en hebben organische eigenschappen gekregen. In de loop der tijden zijn daaruit primitieve organismen ontstaan (leven). Darwin heeft een uitgebreide theorie waarin hij aantoonde dat al het leven afstamt van dezelfde primitieve verbindingen. Onder een drang tot voortplanting zullen zich nieuwe soorten ontwikkelen en zal iedere soort steeds verder evolueren of uitsterven.

    In alle geloven over de hele wereld bestaat er een beeld van God en van een ziel. Het is vrij arrogant te denken dat al die geloven het mis hebben. Er bestaat natuurlijk maar ├ę├ęn waarheid, en afhankelijk van onze culturele achtergrond vormen wij ons een beeld van die waarheid. Na de verlichting zijn we in het westen steeds meer gaan geloven in een soort ‘wetenschappelijke’ werkelijkheid: ‘iets bestaat alleen als je het kan bewijzen’. Maar daarmee zijn we wel uit het oog verloren dat dingen die niet te bewijzen zijn, niet per definitie niet bestaan. Tot de ontwikkeling van nieuwe, verfijndere instrumenten zijn veel dingen niet aan te tonen.

    Zelf geloof ik dat alle materie een soort van eigen bewustzijn heeft. Hoe ingewikkelder de materie, des te complexer (hoger) dat bewustzijn is. Fruitvliegjes ‘weten’ hoe ze zich moeten voortplanten, sommige vogels kunnen gereedschap gebruiken en katten en honden zijn weer intelligenter. Ook bomen zijn ingewikkelde organismen die volgens een bepaald plan groeien en als je naar de vorm van kristallen kijkt dan zie je ook daarin het wiskundige bewijs van een hoger plan.

    Uiteindelijk komt alles ergens vandaan. Mijn lichaam was in beginsel de samensmelting van het eitje van mijn moeder en een zaadje van mijn vader. Onder invloed van vele factoren is mijn lichaam vervolgens uitgegroeid tot dat wat het nu is. Na mijn dood zal mijn lichaam uiteen vallen. De kracht die ervoor verantwoordelijk is dat mijn lichaam aangroeide en uiteenvalt zal er altijd zijn (ook al is het niet meer op mijn lichaam van toepassing). Net zoals de zwaartekracht, E=mc2 en adere natuurwetten. Die kracht kun je bewustzijn noemen, of God, of ziel. Die kracht kun je echter niet afwijzen door te zeggen dat die niet bestaat…

    Als je heel goed kijkt naar een eenvoudige verbinding als water dan zul je al wonderbaarlijke dingen zien. http://www.masaru-emoto.net/english/entop.html

    Bijdrager
    Anna
    ”mvdlande”

    lang verhaal[/url]

    Ik denk dat ik het ook ongeveer zo bedoel, alleen verwoord ik het anders. Mooi geschreven.

    Bijdrager
    vogel
    ”iKink”

    Enne, donor zijn.
    Ook gemengde gevoelens.
    Aan de ene kant wil ik niet leeggehaald worden. Zie der dan wel niet uit maar ben toch een ijdel mens die gewoon compleet wil blijven.

    Ik wil niet heel erg banaal wezen, maar na je dood word je vanzelf minder compleet. En dan kan je m.i. beter een anders mens weer compleet maken. Ik heb er dagelijks nog baat bij, al twintig jaar lang.

    Bijdrager
    michelvdb

    Wij zijn hetzelfde stof dat in het hele heelal rondzwerft.

      Memento, homo, quia pulvis es et in pulverem reverteris.
      Bedenk, mens, dat ge stof zijt en tot stof zult wederkeren.[/list:u:c696ce0f38]

      Bijdrager
      MvE

      Ik ben geen gelover, geloof hooguit in mezelf en dat kost me vaak al genoeg moeite. Voor mij dus geen reïncarnatie, hemel of hel, dood is dood. Ondanks deze overtuiging kom ik toch onverklaarbare dingen tegen. Dan accepteer ik dat dan maar als onverklaarbaar, maar ik zal toch naar een verklaring blijven zoeken. Ik denk dat het heel troostend kan werken om te geloven dat een dierbare overledene als ziel bij je blijft en eerlijk gezegd zou ik dat ook wel willen geloven. De dood is wel erg definitief.

      Wat betreft orgaandonatie, ik weet dat het niet politiek correct is, maar mijn organen sta ik niet af. Ziekte en dood horen bij het leven en dat hebben we te accepteren, hoe moeilijk dat ook is. Ik heb vaak het idee dat mensen niet meer mogen sterven, er worden de gektste kunstgrepen toegepast om iemand in leven te houden.

      Dit zeggende realiseer ik me al te best dat ik makkelijk praten heb. Ik heb zelf nooit met de materie orgaandonatie te maken gehad, iedereen om me heen verkeert ook in goede gezondheid. Ik weet dat ik anders zou piepen als de zaken er niet zo rooskleurig voorstonden. Als mijn geliefde ernstig ziek zou worden mogen ze me helemaal leegplukken als dat hem zou redden. Kortom geen makkelijke zaak, zeker als je je beseft dat je iemand kan redden die nog een heel leven voor zich heeft.

      Euthenasie prima, maar inderdaad met goede regelgeving. Voor een ander de beslissing nemen zou ik denk ik niet kunnen, of je moet het er van tevoren goed over gehad hebben. Maar voor mezelf heb ik er geen enkele moeite mee. En dan nog maar hopen dat je een arts vindt die bereid is mee te werken.

      Bijdrager
      nervus

      De dood zelf is het probleem niet: niemand weet daar iets van immers. Het enige wat we erover weten is dat ie ons allemaal een keer zal treffen.
      Moeilijker is hoe je zal sterven … Zelf ben ik er deze week hard mee geconfronteerd: ik kreeg een beroerte maandag jl. Het deed geen pijn: ik zakte op straat zomaar door mijn linker been :( Opstaan lukte niet. Het gebeurde me tijdens m’n vacantie in Rome. Gelukkig was ik na 1,5 dag weer in staat om een aantal meters te lopen, zodat ik snel naar huis kon.
      Maar het geheel heeft me wel bepaald bij de relativiteit van alles.

      Bijdrager
      Merkava
      ”Anna”

      Het katholieke geloof, protestants, gereformeerd, rooms-katholiek, enz., zijn gebaseerd op 4 van de 600 evangeli├źn die geschreven zijn over het leven van Jezus. En is in belang van de Romeinse keizer destijds zo herschreven dat hij zijn macht zou houden. Veel informatie over hoe het vroeger ging is verloren gegaan over wordt nog steeds achter gehouden in het Vaticaan. Duizenden documenten van belang liggen daar om voor altijd verborgen te blijven.

      Het antwoord is gevonden in de dode zee rollen.
      De israelische regering bewaakt de inhoud beter dan de atoomgeheimen.
      Er zijn kopieen gegaan naar California voor studie, toen deze Uni aangaf een aantal zaken te publiceren brak de pleuris uit, en werd het snel de doofpot in gestopt.

      En wat donororganen betreft.
      Sinds twee weken leeft mijn beste maat dankzij een donorlever.
      Anders zou hij zeker binnen twee jaar,maar waarschijnlijk eerder, op het kerkhof beland zijn.
      Toch wel fijn voor zijn zoon, die 2 maanden terug zijn moeder verloren is.

      Oh en om voor een donor orgaan in aanmerking te komen worden de mensen gescreend.
      Weinig kans dat gezonde onderdelen in het lijf van een kettingroker belanden.
      Het risico op complicaties is door de slechte gezondheid van deze mensen vaak al aanleiding om ze niet op de donorlijst te zetten.

      Bijdrager
      michi_rishi

      Mijn organen zou ik aan een ieder willen afstaan. Of mijn hart of lever nou naar een heilige of naar de grootste crimineel/seriemoordenaar/oorlogsmisdadiger gaan maakt voor mij niet uit. (misschien dat een seriemoordenaar met mijn hart wat vredelievender wordt, maar dat is een andere discussie).

      Probleem is echter dat niet iedereen het eens is over wat ‘dood’ nu precies is… Kijk, als mijn hoofd eraf valt dan heb ik er geen bezwaar tegen dat ze meteen de nog bruikbare onderdelen uit van mijn lichaam aan een ander geven die er wat mee kan. Probleem is echter dat ‘hersendood’ niet meteen ‘morsdood’ hoeft te betekenen… Niet iedereen is dat met me eens, maar ik heb teveel meegemaakt om daar niet in te geloven.
      Vandaar dat ik mijn lichaam NIET ter voor orgaandonatie beschikking stel. Hoe zeer ik iemand die het nodig heeft dan ook een nieuw lever/hart/nier/hoornvlies/etc. gun.

      Bijdrager
      nervus
      ”mvdlande”

      Probleem is echter dat niet iedereen het eens is over wat ‘dood’ nu precies is… Kijk, als mijn hoofd eraf valt dan heb ik er geen bezwaar tegen dat ze meteen de nog bruikbare onderdelen uit van mijn lichaam aan een ander geven die er wat mee kan. Probleem is echter dat ‘hersendood’ niet meteen ‘morsdood’ hoeft te betekenen… Niet iedereen is dat met me eens, maar ik heb teveel meegemaakt om daar niet in te geloven.
      Vandaar dat ik mijn lichaam NIET ter voor orgaandonatie beschikking stel. Hoe zeer ik iemand die het nodig heeft dan ook een nieuw lever/hart/nier/hoornvlies/etc. gun.

      Hersendood-definitie kun je vinden in de CBO-richtlijnen http://www.cbo.nl/product/richtlijnen/folder20021023121843/article20021118165847/pdf/orgaanweefseldonatie
      Geloof me als je aan die criteria voldoet hoeft je hoofd er echt niet eerst af te vallen :sealed:

      Bijdrager
      Amsterdam

      Ik ben wel voor euthanasie. Ik zou niet weten waarom ik tegen zou zijn. De keuze om geboren te worden had je al niet. Ik vind het mooi dat het kan. Mooi en treurig tegelijkertijd.

      Wat ik met de dood heb? Niets. Ik weet niets over de dood. Ik weet alleen dat als de dood aanklopt, er iemand plotsklaps niet meer is. Dat is het enige wat ik weet van de dood. En dat we er allemaal ooit mee te maken zullen krijgen. Dat zelfs, weet ik heel zeker. Ik weet niet of er leven na de dood is. En als het er zou zijn, is het in de mens haar fantasie altijd prachtig. Wat nou als blijkt dat we allemaal in een grote put met ranzigheid terechtkomen? Ik leef mijn leven per dag, alsof vandaag m’n laatste is. Het leven is te kort om lang na te denken waar je terecht zal komen en hoe het daar dan is. Ik focus me liever op vandaag.

      Voor wat betreft het organen doneren… Ik heb daar nog geen besluit over genomen. Ik denk dat ik mijn organen wel zou doneren. Ik bedenk mij dan de meest tragische situatie van een kind, die ik mee zou nemen de dood in, als ik niet mijn voor mij toch useless orgaan zou afstaan.

      Diepe gesprekken allemaal.

      Anna. Ik begrijp dat dit voor school is. Maar vergeet daarnaast niet, de dag te plukken. Of het nou regent of de zon schijnt. Ik weet ├ę├ęn ding heel zeker: dit leven krijg je maar ├ę├ęn keer. Geniet ervan.

      :)

      Bijdrager
      MacBeer

      Moeilijk onderwerp is dit…

      Dit is mijn theorie (mening):
      Het menselijk brein is wellicht de meest complexe machine ter wereld. De wetenschap heeft nog lang niet alle gebieden van het menselijk brein ontdekt. Er zijn meer vragen dan antwoorden. Dat zegt veel.
      Zo is pas een aantal jaar geleden ondekt dat een BDE (Bijna Dood Ervaring) een volledig door de hersenen gestuurd proces is. Het ‘witte licht’ waar zoveel mensen die een BDE hebben gehad heeft men in de hersenen weten te traceren. Daarmee is opzich een eind gemaakt aan het bovennatuurlijke aspect van een BDE. Maar de mensen die dit hebben meegemaakt en hierdoor anders/prettiger in het leven staan zullen hier weinig boodschap aan hebben. Is het rechtvaardig om die mensen dit stukje geluk af te nemen?

      Wij praten over zaken als euthanesie en zelfmoord. Oftewel zaken als leven en dood zelf beinvoeden. Het is de grote wereld van het onbekende, en dat wat onbekend is jaagt angst aan.
      Angst is ook de grote troef van de kerk. De St. Servaasbasiliek in Maastricht heeft net onder de koepel een soort loopgang. Wanneer je op het Vrijthof staat kijk je pal tegen deze loopgang met haar mooie boogjes aan. Deze loopgang heeft een hele duidelijke functie. Eeuwen geleden in tijden van nood werden alle relikwie├źn uit de schatkamer van de basiliek gehaald en in die loopgang tentoon gesteld. De mensen op het plein zagen dan de afbeeldingen van de heiligen. Hiermee wilde de kerk zeggen ‘stil maar mensen, alles komt goed zolang u maar gelooft’.

      Tegenwoordig mogen we een eigen mening hebben zonder dat we bang hoeven zijn om hiervoor op de brandstapel te eindigen. Leonardo Da Vinci was in zijn tijd gefascineerd door het menselijk lichaam. Voor hem was het lichaam een machine… een perfecte machine die de inspiratiebron was voor vele van zijn geniale uitvindigen. Maar hij kon niet zeggen dat de mens een machine was. Zijn theorien en onderzoeken konden onmogelijk gepubliceerd worden omdat ze regelrecht tegen de wet van de kerk ingingen.
      Had Leonardo vrij spel gehad en zijn onderzoeken kunnen voltooien dan waren we misschien veel verder geweest dan we nu zijn in de wetenschap.

      Ik laat mij in mijn mening niet beinvloeden door angst maar wel realiseer ik mij dat we nog lang niet alles weten en dat we voorzichtig moeten zijn met het formuleren van meningen.
      Ik heb teveel vragen die niet benatwoord kunnen worden en daarom denk ik er ook niet teveel over na. Hoe staat iemand die stervende is en pijn lijdt tegenover euthanasie? Zal je mening hierover kunnen omslaan door de situatie waarin je je bevindt wanneer de pijn en het lijden ondraaglijk worden? Ik denk van wel, en ik denk ook dat de mensen die je het beste kennen en die het meeste van jou houden meteen zullen zien dat jij dit niet wil. Wanneer er dan tot euthanasie wordt overgegaan is er geen spraken van een ‘goede’ of een ‘slechte’ beslissing. Ik kan mij nauwelijks voorstellen hoe moeilijk het is om de beslissing te nemen om het leven te beindigen van diegene waar je het meeste van houdt. Als je dit doet om die persoon verlichting te brengen dan mag je wat mij betreft spreken uit een daad uit ultieme liefde.

      Moord is wanneer je het leven van iemand neemt uit eigenbelang. En wat te denken van mensen die psychisch gestoord zijn en d├ęnken dat ze iemand verlichting brengen door die persoon van het leven te beroven. De scheidslijn hierin is vaak vaag en juist daarom is het belangrijk dat hierover wordt gesproken.
      Ik ben blij dat zoiets als euthanasie hier in dit land mogelijk is.

      Bijdrager
      Pingu
      ”Anna”

      [p.p.s. Ik vind het heel knap van degen die wel hun organen afslaan. Maar ik ben blij dat die wet niet is ingevoerd. Ik ben van mezelf, NIET van de staat, wat dit betreft.

      Anna, ik snap niet goed dat je van mening bent dat je door die nieuwe wetgeving van de staat zou zijn. De nieuwe wet zou mensen er toe dwingen over het onderwerp orgaandonatie na te denken en daar een beslissing over te nemen. Dit lijkt me geen onredelijke eis. Heel goed dat jij er al over hebt nagedacht en je besluit hebt genomen maar er zijn zoveel mensen die uit onwetendheid, desinteresse, laksheid en noem maar op er nog nooit over nagedacht hebben. Eerlijk gezegd kan ik me dat ook wel voorstellen, zolang je niemand kent die op een wachtlijst staat voor een orgaan is het misschien ook wel de ver-van mijn-bed-show, het onderwerp is mij ook pas gaan bezighouden toen mijn lief op de wachtlijst voor een nier kwam te staan. Dat is inmiddels 2,5 jaar geleden en gezien de huidige wachtlijsten kan het ook nog wel even duren…..

      Bijdrager
      vogel

      Die wet was juist heel goed geweest, omdat Nederlanders luie flikkers zijn die niet even de tijd nemen om zo’n formulier voor een codicil in te vullen. Je maakt mij niet wijs dat meer dan 80% van de Nederlanders geen donor willen worden. Als die wet was ingevoerd had je altijd nog kunnen bepalen of je het wilt of niet en als je het niet wilt dan is dat je goed recht.
      Misschien moet ik mezelf maar eens een schop onder m’n hol geven en deze site iets doneren, maar das een ander verhaal.

      Bijdrager
      michelvdb

      In Belgi├ź is, na een wet van enkel jaren geleden, iedereen potentieel orgaandonor.
      Wil je dit n├şet dan moet je dit officieel laten registreren.

      Bijdrager
      vogel

      Kijk eens aan, kunnen de Ollanders nog een puntje aan zuigen.

      Bijdrager
      fistkikker

      Ai, een topic over euthanasie waar mijn vrouw in de inleiding wordt genoemd. Zover zijn we nog niet, ’t is niet allemaal even makkelijk, maar goedkomen zal ‘t, godd*mme. Anyways, ik begrijp waar je naar toe wilt :).

      Euthanasie….
      Mijn oma heeft het nog jaaaaaren volgehouden nadat ze dr. Alzheimer op bezoek kreeg. Jaren teveel, wat mij betreft. Zij was zelf niet bewust van de wereld om zich heen, wist wel psalm 119 helemaal uit te zingen (nou ja, ze was lang bezig, ik heb ’t nooit gecontroleerd) en ze was net als de andere bejaarden in dat huis diep en diep ongelukkig. Iedereen klampte je daar aan om weg te gaan. “mijn melk staat nog op het vuur! Ik moet mijn kinderen uit school halen! Ik moet naar mijn werk! Ik wil naar huis!”. Maar de deuren hadden geen klink… Of er ze klaagden dat er nooit iemand bij ze op bezoek kwam, terwijl je nog 5 minuten eerder bezoek zag vertrekken. Gruwelijk schrikbeeld voor mij.
      Mijn andere oma is opgegeten door borst- en botkanker. idem schrikbeeld.
      Als ik zo mijn verstandelijke vermogens of mijn lichaam verlies wil ik wel een spuitje. En wacht er aub niet te lang mee.

      Een lichaam is een bijzonder complex geheel. Grote stap: kenmerk van alle echt complexe systemen, van lijf tot maatschappij, van bedrijf tot cultuur, is dat er meer is dan alleen de delen op zich. Volgens mij is dat je ziel, als je het over mensen hebt. Als de delen ophouden te bestaan is je ziel dus ook weg, volgens mij. Nee, dat gaat nergens naar toe. Het is mooi geweest. Poef en het is weg. Wie wel eens een lijk gezien heeft weet misschien wat ik bedoel. Het huis is er nog, maar het staat leeg, zeg maar, niemand thuis. Alleen nog maar delen bij elkaar, de samenwerking is gestopt. Dat is moeilijk te accepteren, wat weer aanleiding heeft gegeven tot allerlei religieuze interpretaties (De wereld en het leven kan geen toeval zijn, dus is er een god, het kan toch niet zomaar ophouden, dus is er een hiernamaals). Soms is het goed een einde te bespoedigen, als geest en lichaam het bijltje er niet tegelijk bij neergooien.

      Orgaandonatie…
      Simpel. Als ik een orgaan nodig heb om niet tragisch en vroegtijdig aan mijn eind te komen, blind te worden, aan de dialyse te moeten of anderszins, lijkt mij dat een goed plan. Het lijkt me dan niet meer dan redelijk om mijn organen ter beschikking te stellen als ik ze niet meer nodig heb.
      Enige voorbehoud is wat de nabestaanden er van vinden. Als zij er problemen mee hebben, gaat het feest niet door. Daarom heb ik geen voorkeur voor begraven of cremeren. Dat is een ritueel voor de rouwverwerking van de nabestaanden, ze moeten doen wat zij passend vinden. Maar mensen om mij heen kennen mijn standpunt over orgaandonatie.

      Bijdrager
      nma
      ”The
      ”nma”

      De mogelijkheid tot het plegen van euthanasie zou een universeel grondrecht van de mens moeten zijn. Waarom het dit niet zou moeten zijn dient gemotiveerd te worden, niet waarom wel. Wat blijft er immers over van een ander universeel grondrecht, dat van vrijheid, als individuen niet eens mogen beschikken over hun eigen leven of dood.

      Ik snap wat je zegt, maar als je euthanasie uit het strafrecht haalt (hetgeen je doet als het een recht wordt) is de dunne scheidingslijn met moord geheel weg.

      Het probleem is dat euthanasie in de meeste landen juist niet ‘in het strafrecht’ staat, en dus ten alle tijde als moord wordt gezien.

      Verder wel een verstandige bijdrage voor een vijfjarige.. :wink:

      Bijdrager
      XBL
      ”nma”

      Goed dat je dit probleem aanstipt. Zelfmoord is iets anders dan euthanasie. Bij zelfmoord is er sprake van een psychische aandoening die mensen er toe zet zich van het leven te beroven. Nu is ook een psychische aandoening uiteindelijk gewoon een lichamelijk probleem (verstoorde hersenfunctie), het verschil met andere aandoeningen die tot de dood kunnen leiden is dat het individu met dit probleem zich waarschijnlijk niet eens bewust is van deze beslissing. Onderzoek, met name in het buitenland, wijst uit dat tweede zelfmoordpogingen (de eerste poging bracht het probleem aan het licht) voorkomen kunnen worden door psychotherapie en medicatie. Er wordt dan onderkent dat zelfmoord geen rationele beslissing is, maar het gevolg van een psychische aandoening. Een besef dat in Nederland nog wel eens ontbreekt. Bij euthanasie is de terminale patient bij het volle verstand. De term ‘terminaal’ is cruciaal in deze: de patient weet al dat de dood (op korte termijn) onvermijdelijk is. Dit is het tweede grote verschil met mensen die zelfmoord plegen: daar is geen sprake van een aandoening in de terminale fase. Het lichaam van deze mensen functioneert nog prima. Enkel hun hersenfunctie is verstoord. Iets wat niet tot de dood hoeft te leiden als er ingegrepen, en dus behandelt, wordt.

      Kan iemand die terminaal is, ook niet psychisch verward zijn? Ik ben geen psycholoog, maar ik heb wel ervaring met euthanasie. Mijn opa had longkanker en lag hiervoor lange tijd in het ziekenhuis, op een nacht werd hij wakker en begon hij Duits te praten en rond te lopen (hij heeft in een strafkamp gezeten en dat volgens mij nooit verwerkt, zo wilde hij er nooit over praten. Zelfs niet met m’n oma). Ik weet er niet het fijne van (ik was toen een stuk jonger, een jaar of 11~12), maar het lijkt mij dat zijn ziekte hem naar z’n hoofd was gestegen (kan ook koorts zijn geweest, als hij dat had). Later is hij naar huis gegaan omdat hij niet meer zou genezen en is er ook gekozen voor euthanasie. Dit is echter, nadat m’n opa dit vroeg, in overleg gegaan tussen zijn kinderen (mijn vader oa), zijn vrouw (mijn oma) en de dokter. Ik denk niet dat die keuze alleen aan hem had moeten laten, omdat hij niet psychisch stabiel was. Dus als zelfdoding volgt uit psychische ontabiliteit, kan euthanasie dat ook. Euthanasie moet dan ook altijd besloten worden door iemand met veel kennis daarover.

      ”Anna”

      Maar ik ben blij dat die wet niet is ingevoerd. Ik ben van mezelf, NIET van de staat, wat dit betreft.

      Maar je had gewoon de keuze hoor, enkel wordt de keuze omgedraait. In plaats van kiezen “ik ben donor”, kies je “ik ben geen donor”. En naast een dergelijke keuze, worden er ook andere keuzes voor jou gemaakt (ook over je lichaam), zo heb je bijvoorbeeld weinig keuze in wat er met je lichaam gebeurd na je overleiden. Wil je blijven rotten in je bed (ok, heel erg plat), mag dat niet. Je moet ├│f gecremeert worden ├│f begraven worden.

      ”mvdlande”

      Uiteindelijk komt alles ergens vandaan. Mijn lichaam was in beginsel de samensmelting van het eitje van mijn moeder en een zaadje van mijn vader. Onder invloed van vele factoren is mijn lichaam vervolgens uitgegroeid tot dat wat het nu is. Na mijn dood zal mijn lichaam uiteen vallen. De kracht die ervoor verantwoordelijk is dat mijn lichaam aangroeide en uiteenvalt zal er altijd zijn (ook al is het niet meer op mijn lichaam van toepassing). Net zoals de zwaartekracht, E=mc2 en adere natuurwetten. Die kracht kun je bewustzijn noemen, of God, of ziel. Die kracht kun je echter niet afwijzen door te zeggen dat die niet bestaat…

      Ik weet niet wie heeft gezegt dat als iets wetenschappelijk niet te bewijzen valt, het niet bestaat. Wel weet ik dat er mensen zijn die dingen die ze niet kunnen verklaren (=wetenschappelijk beredeneren cq wetenschappelijk bewijzen), maar zeggen dat dit door god komt. Of door je ‘bewustzijn’, zoals jij het zegt. Echter, Darwin (die jij ook noemde) heeft dit in zijn theorie uitgelegt: evolutie. Dingen zijn ge├źvolueert tot iets wat kan functioneren binnen deze wereld. Slechte eigenschappen vallen weg, goede eigenschappen blijven. Daarom zijn bepaalde dingen ook zo ‘perfect’ en lijken die ‘van hoger’ bepaald te zijn, maar zijn infeite de beste vorm om zo als levenvorm te blijven voort bestaan. Ik geloof dan ook niet dat een boom een bewustzijn heeft. Een bewustzijn omschrijft zich namelijk als iets wat enkel mensen hebben (klinkt arrogant), het bewustzijn houd namelijk bij mij in dat wij de kracht hebben van redeneren. Wij kunnen beredeneren dat als je met een stokje in een mierenhoop gaat zitten porren dat de mieren boos worden en dus naar je toe komen om je te verjagen, of dat ze vluchten. Een aap zal die snap, hij weet alleen dat als hij met een stokje in een mierenhoop gaat zitten porren, z’n avondmaal naar buiten komt, maar snapt niet dat die mieren naar buiten komen omdat ze je willen verjagen of willen vluchten.

      Wel even duidelijk: dit is mijn mening (niet dingen die altijd echte feiten zijn). Ik geloof enkel in mezelf en leef voor mezelf (je zou me kunnen omschrijven als een satanist). Hopelijk kwets ik met mijn reacties in dit topique niemand (door hun geloof de grond in te boren ofzo).

      Jochem

      Bijdrager
      justhan

      Leven en dood, blijdschap en verdriet, begin en einde. Eigenlijk zo normaal. Met de eerste items uit de opsommingen kunnen we allemaal omgaan, want dat is leuk, aangenaam. Ik heb in ieder geval nog nooit iemand gehoord die heel verdrietig was omdat er een kind was geboren. De tweede items in de opsommingen is Iets waar de meesten van ons niet geleerd hebben om me om te gaan in het dagelijks leven. Sigterm zei het zo treffend in een van de eerste berichten:

      ”sigterm”

      Ik vind de dood ook niet iets waarop zo’n groot taboe zou mogen liggen als dat we in dit stuk van europa hebben.

      Leven, blijdschap is iets waar we blij mee zijn, als er een kind geboren wordt vieren we feest. Maar waarom mogen en kunnen we niet blij zijn als er iemand overlijdt waarvan we weten dat deze persoon zeer ziek is, niet meer wil leven, enz. Natuurlijk zijn we allemaal egoïst genoeg om niet die fijne lieve persoon te willen missen waar we van houden, maar wat was het prettigst en aangenaamst voor onze geliefde persoon?

      Anderhalf jaar geleden is mijn vader overleden. Drie jaar daarvoor had hij een herseninfarct gehad waardoor hij halfzijdig verlamd was geraakt. Moet je je voorstellen van een volledig actieve persoon gedegradeerd worden naar een niets kunnend wezen. Tweeenhalf jaar later werd bij hem een hersentumor geconstateerd en zo’n drie maanden na deze utislag is hij – voor iedereen toch nog onverwachts – overleden. Hoewel ik mijn vader eigenlijk nog lang niet kon missen (altijd al een vaderskindje geweest :bigsmile: ) was ik toch ook een beetje blij voor hem dat hij bevrijd was van dat ellendige lijf waar hij in gevangen was.

      Dit laatste is tevens de reden dat ik een voorstander ben van orgaandonatie. Hoe opgesloten voel je je in je eigen lijf als het “stuk”is. Wat als je een aantal uren achtereen moet spoelen op een nierdialyse-centrum, wat als je door ziekte aangetaste organen niet werken en je alleen maar zieker wordt. Nee Anna, ik geloof niet in de roker die dan mijn longen krijgt, want er wordt hier zo zorgzaam omgegaan met organen dat men ook aan de ontvanger in zo’n geval ook eisen stelt. En zelfs als dat wel het geval is, wat dan nog? Ik zelf heb die tijdelijke woning (lees: mijn lijf) niet meer nodig, dus wat maakt het uit dat een ander, die daardoor (enigszins) van een zware last wordt bevrijd.

      En dan kom ik weer terug op mijn quote van Sigterm: ja. als dood een normaler onderdeel van onze dagelijkse gang van leven zou zijn, dan zouden we niet meer zo parano├»de reageren als het om de dood, het einde van het bestaan, gaat en zouden we het misschien net zo’n feest vinden als een geboorte.

      Bijdrager
      XBL

      Ik ben met je eens dat dat bij dood we niet aan onszelf moeten denken maar aan de persoon die is overleden. Alleen is het wel erg kort door de bocht dat je spreekt van ‘een feest bij overleiden van iemand’. Want is het simpel weg niet. Zelfs niet als die persoon ‘gevangen zit in zijn eigen lichaam’. Misschien dat het een feest is voor die persoon (denk het niet, je weet niet wat er met je gaat gebeuren nadat je dood bent; je moet vrienden+geliefden missen), maar voor nabestaanden is het overleiden nooit een feest. Blijdschap voor die persoon, misschien, maar je bent nooit blij, zoals bij de geboorte van een kind. Einde van iets moois is namelijk niet leuk.

      Daarnaast geld uiteraard ook dat mensen sterven in, bijvoorbeeld, autoongelukken, heel onverwacht, enzovoort. Op zo’n moment is er meer dan genoeg reden om n├ş├ęt blij te zijn, maar juist verdrietig of zelfs kwaad.

      En een taboe op de dood? Taboe houd in dat het onbespreekbaar is (omdat het een moeilijk onderwerp is, bijv). Maar ik vind dat wel mee vallen. Kijk naar dit topic bijvoorbeeld. En ook in m’n directe omgeving vind ik niet dat er een taboe rust op de dood, ik heb vaker met m’n ouders gesproken over ‘als ze er niet meer zijn’. Of in een discussie over god en het hiernamaals (heb ik wel vaker gevoert).

      Het is een moeilijk onderwerp omdat zoveel dingen vaag zijn, maar er rust geen taboe op. Niet in mijn omgeving, in ieder geval.

      Jochem

      Bijdrager
      Merkava
      ”XBL”

      Het is een moeilijk onderwerp omdat zoveel dingen vaag zijn, maar er rust geen taboe op. Niet in mijn omgeving, in ieder geval.

      Jochem

      Gezien jouw leeftijd Jochem lijkt mij bij jullie thuis de dood nog een beetje de ver van mijn bed show.

      Meestal als details van begrafenissen worden besproken, en hoe mensen dat zelf (niet) geregeld hebben, zaken als voogdij, het soort kist, enz. dan wordt meestal snel naar een ander onderwerp overgeschakeld.

      De dood is echt taboe in Nederland, begrafenis ondernemers varen er wel bij :evil:

      Bijdrager
      XBL
      ”Merkava”
      ”XBL”

      Het is een moeilijk onderwerp omdat zoveel dingen vaag zijn, maar er rust geen taboe op. Niet in mijn omgeving, in ieder geval.

      Jochem

      Gezien jouw leeftijd Jochem lijkt mij bij jullie thuis de dood nog een beetje de ver van mijn bed show.

      Was dat maar waar. Alle broers van m’n vader bijv (en een zwager van hem), zijn bijvoorbeeld overleden.

      Over de practische zaken van het regelen van een begravenis weet ik niet veel, een taboe daarop, zoals jij het omschrijft, kan best wel, ja. Lijkt me ook logisch, wie wil nou nadenken over dergelijke zaken voor een geliefde. De geliefde zelf zal er, denk ik, minder moeite mee hebben (als ‘het’ er al langer aan zat te komen; bij een ziekte bijvoorbeeld).

      Jochem

      Bijdrager
      Beathoven

      Ik weet niet of er hier mensen zijn die vanavond toevallig een stuk van het nieuwe programma “wie was ik” gezien hebben? Het doet mij iig sterker vermoeden dat de hel en hemel hier op aarde liggen en we na ons leven weer doorgaan. Persoonlijk vind ik dat een geruststelling want ik houd helemaal niet van het idee dat er een hemel zou kunnen bestaan. :finderoud:

      de kringloop zou er als volgt uit kunnen zien:

      – Geboorte
      – Leven
      – Dood
      – Terugblik op het leven en hoe anderen tegen je aangekeken hebben (in positieve zin)
      – De reis naar het licht
      – in sommige gevallen een keuze of je door wilt gaan met je vorige leven ja of nee
      – Geboorte 50 jaar later
      etc.

      Bijdrager
      J-roen

      Uit praktische oogpunten zou het ook erg onlogisch zijn als je max. 100 jaar op aarde zou zijn om daarna tot in de eeuwigheid in een soort hiernamaals te verblijven.

      Bijdrager
      Merkava
      ”XBL”

      Over de practische zaken van het regelen van een begravenis weet ik niet veel, een taboe daarop, zoals jij het omschrijft, kan best wel, ja. Lijkt me ook logisch, wie wil nou nadenken over dergelijke zaken voor een geliefde. De geliefde zelf zal er, denk ik, minder moeite mee hebben (als ‘het’ er al langer aan zat te komen; bij een ziekte bijvoorbeeld).

      Jochem

      Dan hebben we allebei een verschillende interpretatie van het woord taboe.

      En dan gebruik je hier zelfs het woord logisch ?? :wink:

      Ik heb een week of zes geleden foto’s gemaakt van een uitvaart van een jonge vrouw.
      Dat heb ik wel als heel ingewikkeld en geestelijk belastend ervaren.
      En waarom, bijna niemand denkt hierover na, en dus wordt er ook niet over gesproken.
      Als de dood geen taboe zou zijn, kun je je aan de hand van foto’s van andere begrafenissen en verhalen je toch makkelijker inleven in de rol van fotograaf.

      Een ander voorbeeld zijn de begraafplaatsen die in Nederland toch wel erg weggestopt zijn.
      In het buitenland liggen deze rustplaatsen vaak meer in het zicht, en veelal zijn de graven goed verzorgd, dat zie je helaas niet veel hier.

      Bijdrager
      iVeo

      Moeilijke onderwerpen worden hier even aangekaart zeg.

      Met het donorcodicil ben ik snel klaar, zit in mijn portemonnee en laat dat aan mijn familie over.
      Kan me nauwelijks voorstellen dat er iets bruikbaars bijzit, maar wie weet :wink:

      Euthanasie en de Dood…
      Ik werk sinds mijn 17e in de gezondheidszorg, heb wel eea meegemaakt door de jaren heen.

      Heb aan heel wat bedden gezeten, stervende mensen verzorgd, afgelegd, familie begeleid, maar de
      Dood blijft voor mij een groot raadsel. Heb mensen in de volle overtuiging zien sterven dat ze naar de Hemel gingen, heb mensen tot aan de laatste snik zien strijden om het leven vast te willen houden, jonge mensen, hoogbejaarde mensen… mensen dood in bed of op andere plaatsen dood gevonden, we kregen er zelfs les in hoe je de dood kan constateren…

      Ook priv├ę al een en ander meegemaakt, maar ik kan er weinig zinnigs over zeggen.
      Hier in ons gezin weten we precies van elkaar wat we wel of zeker niet willen, mocht het zich voordoen. Mijn dochter van 19 die al een en ander te verstouwen heeft gehad, heeft zelfs in iTunes een playlist aangemaakt met de muziek die ze wilt op haar begrafenis.

      Ik kan er uren over schrijven, over deze onderwerpen, zal het jullie niet aandoen.
      Maar bedenk goed dat het voor je familie en vrienden toch wel enorm veel scheelt als je ergens je laatste wens kenbaar maakt. Om te zegeen; ze zien maar, ik ben er dan toch niet meer bij…. dat vraagt zoveel van je omgeving, al die keuze’s aan hen over te laten.

      Euthanasie; je moest eens weten hoe vaak dat gebeurd.
      Denk dat je het niet wilt weten…
      Ik vergeet nooit een situatie waar ik bij was toen de “afspraak”gemaakt werd, was een oude man die vol kanker zat en het wel goed vond allemaal; huisarts was er en de dochter van de client; agenda’s werden getrokken; schikt het dinsdag? Dochter zegt: Nee, want dan doe ik altijd de boodschappen….
      Okay, woensdag dan….?

      Enfin, zo kan ik dus wel uren doorgaan…. doe ik maar niet.
      Uiteraard hebben we heel wat discussie hierover met mijn collega’s, wat doe je bijv. als je iemand voor de laatste keer verzorgd, wat zeg je tegen zo iemand….
      protocollen, mappen vol hoor, maar hoe je met je eigen gevoel om moet gaan, dat staat er niet in….
      Tot zover voor vandaag….

      Bijdrager
      fistkikker
      ”iVeo”

      …was een oude man die vol kanker zat en het wel goed vond allemaal; huisarts was er en de dochter van de client; agenda’s werden getrokken; schikt het dinsdag? Dochter zegt: Nee, want dan doe ik altijd de boodschappen….
      Okay, woensdag dan….?

      Sorry?

      Zo zie je maar wat de naderende dood bij mensen doet. Die dochter zou zonder de stress en emotie van het moment waarschijnlijk nooit zo gereageerd hebben.

      Dit lijkt me toch wel een van de donkerder kanten van je baan. En het went nooit, vermoed ik.

      Bijdrager
      XBL
      ”Merkava”

      Dan hebben we allebei een verschillende interpretatie van het woord taboe.

      Nee, verschillende interpretatie op welk gedeelte van de dood hier een taboe rust. Ik heb namelijk absoluut niet het idee dat op wat we hier bespreken (wel of niet euthanasie; wel of niet organen doneren) een taboe rust. Ik bespreek dit soort onderwerpen wel eens met m’n ouders, we hebben euthanasie tijdens maatschappijleer besproken en bediscussieert. En zelfs orgaan donatie is een onderwerp geweest bij ANW (Algemene Natuurwetenschappen; super onzinnig vak).

      De ‘practische’ zaken, waar je niet dagelijks (gelukkig) mee wordt geconfronteerd als Jan Modaal, zijn moeilijker bespreekbaar.

      Jochem

    30 berichten aan het bekijken - 31 tot 60 (van in totaal 251)

    Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.