Arno
Arno Reviews 12 januari 2011

Sony α55: spiegelloze spiegelreflex

Met de komst van de α33 en α55 heeft Sony een nieuw soort camera op de markt gezet, die lijkt op een DSLR maar met de voordelen van een compactcamera. Nou ja, eigenlijk eerder andersom; een spiegelreflex maar dan zonder diens nadelen. Het toverwoord: ‘Transclucent Mirror Technology’.

Vorig jaar schreven we al een review van de Sony NEX-5 systeemcamera. Deze keer is het de beurt aan z’n grotere broer: de α55.

Prachtig scherp en kantelbaar display
Wat direct opvalt is het compacte formaat van de body. En hij is ook nog eens heerlijk licht. Het tweede wat opvalt is het enorme display achterop, met een heerlijke resolutie (921.600 pixels) en een scherpte die – Apple-gezegd – bijna Retina-achtig aanvoelt. Het mooie is eveneens dat het scherm kantelbaar is, wat het fotograferen vanuit creatieve hoeken vereenvoudigt.

Transclucent Mirror Technology
Speerpunt van de alfa-camera’s is oa. de hd-videofunctie. Er was alleen één groot probleem te tackelen om de filmende Canons en Nikons af te troeven; hoe zorg je ervoor dat de autofocus blijft werken tijdens het filmen, waar bij andere film-DSLR’s de spiegel (die het beeld naar de AF-sensoren leidt) normaal gesproken opklapt om te kunnen focussen? Sony kwam met een prachtige oplossing, door deze spiegel transparant te maken. Het beeld komt dan via de lens direct op de 16,7 megapixel-sensor, waarbij de transparante spiegel genoeg informatie doorstuurt naar de fasedetectie-sensoren. Dit resulteert niet alleen in een werkende autofocus tijdens het filmen, maar ook in een enorm snelle reactietijd bij het fotograferen; er hoeft immers geen spiegel meer opgeklapt te worden.

Voorbeeld van de transparante spiegel

Ieder voordeel heeft z’n nadeel, en persoonlijk vind ik dit gelijk het grootste minpunt van deze camera: Door de transparante spiegel is het niet meer mogelijk een optische zoeker te maken die voldoende helder is om doorheen te kunnen kijken. Daarom heeft Sony op die plaats een digitaal oculair gemaakt, alleen met een resolutie die met doet denken aan een oude Hi 8-camera, en da’s niet positief. Natuurlijk is het mooi dat je nu gelijk andere zaken op het scherm kan projecten (zoals bijv. een digitale horizon of live-histogram) en het gemaakte beeld direct kan bekijken zonder je oog van de camera te halen, alleen ik kon er niet aan wennen.

Slechts een paar minpunten…
Dit is dan ook gelijk een van de weinige échte minpunten die ik kon vinden bij deze camera. Bijna alle knoppen zitten op een logische plek en voelen degelijk aan. Bijna alle knoppen dus. Zo zit namelijk het instelwiel, waarmee je bijv. diafragma en/of sluitertijd instelt bij de (semi-)manuele programma’s, erg ver onder de ontspanknop waardoor je ‘m niet makkelijk met je wijsvinger bedient. M’n poging om hem met m’n middelvinger te bedienen (zo laag zit het wieltje) resulteerde bijna in een uit m’n hand vallende camera. Wellicht is de α55 niet bedoeld voor mensen die alles handmatig willen doen. Iets wat ook te merken is aan de automatische programma’s die prima hun werk doen. De meeste daarvan lijken rechtstreeks uit de NEX-5 te komen en ga ik daarom niet verder behandelen. Wel is het leuk om nog te vermelden dat ook deze camera de inmiddels bekende ‘sweep-panorama’ functie heeft, waarmee je – de camera draaiend naar rechts en de sluiter ingedrukt – automatisch panoramafoto’s kan maken van meerdere opnames die de camera zelf aan elkaar plakt. Een panorama zoals hieronder maak je dan ook letterlijk in een handomdraai:

'Sweep panorama' in een handomdraai

Filmfunctie
Dit was m’n eerste ervaring met een dslr-camera met filmfunctie, en ik moet zeggen; het is even wennen. Vooral het soepel leren zoomen is iets wat enige oefening vereist. Het filmen op zo’n hoge kwaliteit, met de volledige benutting van het werken met grote diafragma’s voor mooie kleine scherptediepte en dit weergegeven op het haarscherpe lcd-scherm is echt een groot plezier. De ingebouwde SteadyShot (Sony regelt stabilisatie vanuit de body, waardoor dit automatisch voor al je lenzen werkt) vergroot dit plezier nog eens. Het geluid is wel wat minder, waarbij het ingebouwde microfoontje al snel last heeft van windgeruis. Een externe microfoon zou zeker een goede toevoeging zijn wanneer je serieuzer aan de slag gaat met filmen + geluid.

Filmbestanden worden standaard opgeslagen in AVCHD-formaat wat resulteert in .mts-bestanden die iMovie bijvoorbeeld niet standaard slikt. Ik kon ze alleen bekijken via VLC Player en moesten geconverteerd worden voordat ik ze in iMovie kon bekijken. Gelukkig kun je de camera ook instellen dat ‘ie rechtstreeks in MP4-formaat filmt, wat een conversiestap scheelt.

OMT-lid DirkDiggler69 kwam met de tip dat het importeren in iMovie wél werkt wanneer je de camera rechtstreeks met een kabeltje aan je Mac verbindt. Ongeacht of de camera ingesteld staat op AVCHD of MP4 kun je dan de beeldscènes direct selecteren en importeren in je project:

Voorbeelden

Autofocus tijdens het filmen

Voorbeeldfoto’s op volledige grootte

Conclusie

De kit die One More Thing te leen kreeg bestond uit de α55-body + standaard 18-55 f/3.5-5.6 kitlens (kitprijs € 740) en een 75-300 f/4.5-5.6 telezoom (€ 229). Serieus geld voor een serieuze camera, waarbij je niet moet laten misleiden door het kleine formaat. Persoonlijk vind ik de meegeleverde lenzen niet passen bij de kwaliteit van de body; wil je écht optimaal genieten van je α55-body zou ik zeker adviseren te investeren in betere lenzen. Het niet-soepel draaien van de plastic aanvoelende 18-55 is vooral bij het filmen behoorlijk hinderlijk, en dan heb ik het nog niet over de zichtbare aberraties, vervormingen en matige scherpte. De telezoomlens is van een iets betere kwaliteit en op 300 mm – omgerekend naar 35 mm equivalent bijna 500 mm! – behoorlijk lang. Dit i.c.m. de SteadyShot maakt het een mooie combi voor natuurfotograaf. Zelfs ik (als lifestylefotograaf) vond het leuk om opeens vogels te fotograferen!

One More Thing geeft de Sony α55 een rapportcijfer 8.

Plussen:
– Zeer snelle autofocus (zelfs bij filmen)
– Groot, scherp en draaibaar lcd-scherm
– Duidelijke menu’s en goed bruikbare (semi-)automatische programma’s

Minnen:
– Digitaal oculair van matige kwaliteit
– Onhandige positie instelwiel
– Bijgeleverde kitlens doet duidelijk afbreuk aan het geheel

Arno Hoogwerf is vormgever bij een reclamebureau in Oud-Beijerland en parttime fotograaf, gespecialiseerd in bruiloften en lifestyleportretten op locatie.

Reageer op artikel:
Sony α55: spiegelloze spiegelreflex
Sluiten