Jorg
Jorg Nieuws 28 juni 2009

Test: Mimo mini USB-monitor met touchscreen

De Mimo UM-740 is een klein 8-inch aanraakgevoelig LCD-scherm dat met één enkele USB-kabel op de Mac kan worden aangesloten. Het apparaatje is veelzijdig inzetbaar, maar ook bijzonder goed te gebruiken als display voor het tonen van een aantal widgets. In deze test gaan we in op de mogelijkheden van het monitortje en de bijbehorende software, en geven we een tip om je widgets altijd zichtbaar te houden.

Al enige jaren was ik op zoek naar een electronisch foto-display waarop ik, naast mijn vakantiefoto’s, ook nog andere actuele informatie zou kunnen tonen. Ik stelde me een fotolijstje voor dat met Wi-Fi verbinding kon maken met mijn draadloze netwerk, om zodoende gegevens van het Internet te kunnen laden. Nu zijn er inderdaad enkele fabrikanten die fotolijstjes met Wi-Fi connectiviteit in het assortiment hebben (waaronder Philips en Samsung), maar bij geen van de apparaten die ik tegenkwam ging de Wi-Fi functionaliteit veel verder dan het kunnen weergeven van foto’s uit een RSS-feed. Diverse webdiensten sprongen hierop in, zoals FrameChannel, waarmee je zelf een RSS-feed kunt samenstellen met afbeeldingen gebaseerd op bronnen van derden. Maar dit alles blijft beperkt tot de statische weergave van afbeeldingen, en zijn de mogelijkheden om verschillende soorten informatie gecomineerd weer te geven minimaal.

Mijn zoektocht sluimerde voort, en enkele maanden geleden stuitte ik op de mini-beeldschermpjes van de Koreaanse fabrikant Mimo Monitors. Mijn aandacht werd getrokken door de kleine afmetingen van het scherm, maar bovenal door het feit dat ze met één enkele USB-kabel met de computer worden verbonden voor de doorgifte van het beeldsignaal, én voor de voeding van het scherm. Bovendien waren sommige modellen voorzien van een touchscreen en camera.

Dit leek de perfecte oplossing voor mijn probleem. Immers, ik zou het schermpje aan kunnen sluiten op de Mac mini die ik in mijn huiskamer heb staan. Deze Mac mini wordt zoals ik eerder beschreef voor twee doelen gebruikt: als media center voor het bekijken van Amerikaanse TV-series via het Internet, en als server voor mail, webcam, muziek en het delen van andere zaken. Met het aansluiten van het Mimo schermpje zou de Mac mini een derde zinvolle taak te vervullen krijgen: het constant tonen van door mij gewenste informatie in de vorm van een aantal widgets.

Ik besloot zo’n schermpje aan te schaffen, en koos daarbij voor de $199 (EUR 142) kostende uitvoering met touchscreen UM-740. Er is ook een nagenoeg identieke versie zonder touchscreen beschikbaar, die voor slechts $129 over de toonbank gaat. Helaas is de driver-software voor het touchgedeelte van de monitor geen standaard onderdeel van de leveromvang, en moet deze voor $30 (EUR 21) apart worden aangeschaft op de site van de fabrikant. Aan verzendkosten betaalde ik $35 (EUR 25), en kreeg tenslotte nog een invoerheffing op de deurmat die EUR 45 betrof. In totaal was ik dus EUR 233 kwijt.

De Mimo UM-740 is geen esthetisch wonder, zeker niet voor mensen die de ontwerpen van Apple gewend zijn. Het scherm wordt met een flinke draaiknop op het bijgeleverde metalen voetje gemonteerd en kan over één as worden gekanteld, zodat de inkijkhoek kan worden aangepast. De monitor is verder nog voorzien van een ingebouwde webcam, een microfoon en een analoge audio in- en uitgang. De webcam werd door OS X direct herkend en gaf een adequaat plaatje. De keuze om het geluid analoog in en uit te moeten voeren vanaf de computer is curieus, aangezien dat inhoudt dat er twee extra kabeltjes naar het apparaat moeten lopen, terwijl dit ook prima via USB mogelijk zou moeten zijn. Ikzelf ben niet van plan om de ingebouwde webcam te gaan gebruiken, en zag om die reden dus ook af van het aansluiten van de audio-kabeltjes.

Zoals gezegd wordt het scherm met een USB-kabel aangesloten op de Mac. De video-uitgang wordt dus niet gebruikt, en dat is bijzonder, want dat houdt in dat het scherm zelf over een videocircuit dient te beschikken. Dat blijkt dan ook het geval te zijn. Deze technologie staat bekend als DisplayLink, en wordt door de gelijknamige firma gelicenseerd aan fabrikanten van video-apparatuur zoals Mimo. Op de site van DisplayLink zijn ook de laatste drivers voor ondermeer Mac OS X te vinden, en het grote aantal licentiehouders schept vertrouwen in de toekomstige ondersteuning en ontwikkeling van de software. Een bijkomend voordeel van deze aanpak is dat je geen Mac nodig hebt met een tweede video-uitgang om dit schermpje als tweede beeldscherm te kunnen aansluiten. Zeer praktisch dus op mijn 2007-uitvoering van de Mac mini. Elke Intel-gebaseerde Mac zou volgende de fabrikant met het scherm moeten kunnen werken.

Na de installatie van de DisplayLink-driver wordt het beeldscherm meteen herkend, en presenteert het zich naar OS X gewoon als een secondaire monitor. Je kunt dus in de systeemvoorkeuren de instellingen van de monitor veranderen en bijvoorbeeld de plaatsing van het scherm ten opzichte van je primaire scherm bepalen, zodat je met je muis direct naar het andere scherm kunt bewegen.

Het beeldscherm beschikt over een resolutie van 800 bij 480 pixels, en dat is een behoorlijk aantal voor een scherm met een beelddiagonaal van 8 inch. Door de hoge puntdichtheid van het scherm worden beeldelementen iets kleiner weergegeven dan wat we van onze standaard monitor zijn gewend. Het matte LCD-scherm levert een scherp en helder plaatje. Doordat de videokaart zich in het beeldscherm zelf bevindt, zijn er wel wat beperkingen. Zo worden zaken die hardwarematige videoacceleratie vereisen, zoals Core Image en Quartz, niet ondersteund. Spelletjes spelen op een dergelijk schermpje kun je dus vergeten, maar het weergeven van videochats is bijvoorbeeld wel mogelijk.

Het door mij gekozen model UM-740 beschikt dus over een touch-screen. Om dit werkend te krijgen op de Mac is software nodig van wederom een andere partij, ditmaal de in Engeland gevestigde firma Touch-Base. Deze software is dan ook meteen het minst gepoleiste onderdeel van de set-up. De software lijkt een directe port van de Windows-versie, iets wat duidelijk zichtbaar is in de vormgeving van de vensters. Niet alle onderdelen van de Windows-uitvoering zijn beschikbaar in de Mac-versie, en ook de installatie toont zich een slechte Mac-citizen (wanneer hebben we voor het laatst gezien dat een pakket zich in de root van de harde schijf installeerde?). Gelukkig werkt de software wel naar behoren, en kon ik na een simpel calibratie-proces met mijn vingers de muiscursor op het scherm bewegen. Het touchscreen is van de drukgevoelige soort, en dus geen capacitief scherm dat werk met electrische geleiding, zoals bijvoorbeeld op de iPhone. Dit maakt het gebruik iets lastiger, en riep bij mij herinneringen op aan het met de nagel aanraken van kleine, want nooit voor vinger-besturing bedoelde, interface-elementen op een Windows Mobile telefoon. Een en ander vergt dus wat precisie, maar werkt wel.

Ik wilde het beelscherm dus gebruiken voor de weergave van widgets, zodat ik altijd een overzicht heb van bijvoorbeeld datum en tijd, de huidige weersomstandigheden, de buienradar, de waarde van mijn aandelen en het tonen van het hoesje van de CD die ik op dat moment afspeel in iTunes. Er zijn vele honderden widgets beschikbaar voor dit soort doeleinden. Het probleem met de Dashboard functie in Mac OS X is echter dat de widgets alleen getoond worden op het moment dat Dashboard wordt geactiveerd, en dat het Dashboard dan bovendien op alle aangesloten beeldschermen wordt weergegeven. Dit zou betekenen dat ik de widgets niet zou kunnen activeren wanneer ik op mijn TV via dezelde Mac mini naar TV-series kijk, en bovendien zou ik altijd handmatig het Dashboard moeten in- en uitschakelen.

Gelukkig vond ik hiervoor een oplossing in de vorm van het programma Amnesty Widget Browser ($19, EUR 14) . Dit programma maakt het mogelijk om Dashboard-widgets permanent te tonen op een door de gebruiker te bepalen locatie op het bureaublad, zelfs wanneer Dashboard zelf niet actief is. Hiermee was ik dus in staat om een aantal widgets te positioneren op het Mimo-schermpje, en bovendien blijven de widgets actief wanneer ik op het grote scherm gebruik maak van Plex om door mijn media-aanbod te bladeren. Ik liep nog wel tegen enkele compatibiliteitszaken aan met Amnesty (zo verspringt de weer-widget van Apple af en toe naar het primaire scherm), maar het prettige contact met de ontwikkelaar geeft mij goede hoop dat deze kleine problemen binnenkort worden verholpen.

Update: De widgets kunnen ook permanent worden getoond zonder Amnesty, door gebruik te maken van de developer mode in Dashboard. Je mist op deze manier wat flexibiliteit die Amnesty wel biedt (zoals het kunnen veranderen van de afmeting van een widget, iets wat op een monitor van deze omvang heel handig kan zijn), maar het geeft nagenoeg hetzelfde resultaat. De problemen met het verspringen van de Weer-widget doen zich ook hier voor, waardoor dit eerder een probleem van de betreffende widget lijkt te zijn.

Omdat de Mac mini is aangesloten op de TV, en standaard niet is voorzien van toetsenbord en muis (de bediening van het media center verloopt zoals ik eerder beschreef immers volledig via de Logitech Harmony remote), is beeldschermdeling, een functionaliteit die standaard in Leopard aanwezig is, de handigste manier voor het configureren van de widgets. Op mijn iMac kan ik zo het beeldscherm van de Mac mini overnemen, waarbij ook het kleine Mimo-schermpje wordt getoond. Op deze manier zijn widgets comfortabel te positioneren en aan te passen.

Al met al ben ik erg tevreden met het schermpje. Het vervult een functie waar ik lange tijd naar op zoek was. Achteraf gezien lijkt het touchscreen voor mij niet echt veel meerwaarde te hebben. Immers: de widgets die ik weergeef vereisen geen gebruikersinteractie, en voor het configureren gebruik ik de eerder genoemde beeldschermdeling. Omdat de uitvoering van de monitor zonder aanraakscherm goedkoper is, en er ook geen driver-software voor hoeft te worden aangeschaft, zou me dit $100 hebben bespaard. De totale kosten zouden dan ver onder de EUR 200 zijn gebleven. Inmiddels heb ik ook vernomen dat de Mimo-monitortjes via bijvoorbeeld Marktplaats door diverse Nederlandse partijen worden aangeboden.

Het mini beeldschermpje vormt een zinvolle aanvulling voor een Mac mini, die zoals we hebben gezien toch al zo veelzijdig is in te zetten. Ook wanneer mijn TV uitstaat houdt de Mac mini me vanaf nu op een subtiele manier op de hoogte van zaken die voor mij van belang zijn.

Reageer op artikel:
Test: Mimo mini USB-monitor met touchscreen
Sluiten