Gerard du Prie
Gerard du Prie Nieuws 20 maart 2008

Gerard bescheurt zich

Gerard ademde enkele malen krachtig door de neus en verlegde onbewust de kleine Du Prie naar de rechter broekspijp. Hij voelde een weinig klam, waarschijnlijk veroorzaakt door de combinatie van stijgende temperatuur en de groeiende ergernis die zich in de kleine maar dichtbevolkte winkelruimte van deze Premium Reseller van hem meester maakten.

Hij stond hier nu voor de derde keer in ruim een jaar, een beetje lullig tussen de vrolijke shoppers te wachten tot één van het in die kekke zwarte-overhemden-met-witte-appel gehulde jongvolk zich voor hem kon vrijmaken van het gepeupel. Levensvragen dansten langs de schedelpan.

Waarom is het papier altijd op als er nog één veeg te gaan is? Waarom experimenteren alleen gemeenten waar niemand heen wil met gratis openbaar vervoer? En waarom leek de zaterdagmiddag voor hele hele volksstammen het aangewezen tijdstip om zich eens grondig laten informeren of hartgrondig te beklagen over de mogelijkheden van het digitale domein?

“Ik zoek een receptenprogramma… Hoe bedoelt u, welke versie? Er staat Toshiba op de buitenkant…” Er leek geen einde aan te komen. “Nee mevrouw, uw iPod meewassen op het handwarme programma valt niet onder de garantiedekking.”

De eerste keer was hij vrolijk naar buiten gehuppeld met zo’n glanzende MacBook onder zijn arm. Een half jaar later was hij weer terug: de kunststof rand onder het toetsenbord was venijnig gaan scheuren, precies op de plaatsen waar de twee afstandhouders van het beeldscherm in ingeklapte staat op rustten.

Met enige weerzin was zijn laptop aangenomen. Ja, ze zouden hem opsturen. “Naar het hoofdkantoor” nog wel. “Want daar doen we alle reparaties”. Nee, wanneer hij weer gereed zou zijn, konden ze zo niet zeggen. “U bent niet de enige meneer. We doen ons best.”

Zes weken had het in beslag genomen. Bij iedere telefonische vraag hoe het er mee stond, was er een nieuwe onwaarschijnlijkheid voorgevallen. Werken op de reparatieafdeling moest wel een bijzonder ongezonde bezigheid zijn: bij voorduring waren juist de medewerkers die iets over de status konden vertellen ziek, zwak of misselijk.

Maar uiteindelijk was het apparaat dan toch wedergekeerd. “Topcase vervangen”, stond er op de bon. “Garantie”. Voorzichtig had Gerard gevraagd of die garantie ook nog van toepassing was als het probleem weer op zou duiken. “Dat gebeurt echt niet. Hij is weer helemaal als nieuw, meneer!”, had de blozende jongeman achter het kassaeiland hem gemeld.

Maar uiteraard was de werkelijkheid weerbarstiger. Letterlijk zelfs, want enige maanden later sprongen de scheuren weer in het plastic. Same time, same place. Het leek wel een date.

Zo kwam het dat Gerard vandaag weer geduldig op zijn beurt stond te wachten temidden van tienermeisjes die maar niet konden kiezen tussen een roze en een blauwe en brave huisvaders voor wie de keuze tussen een toetsenbord met of zonder draad was uitgegroeid tot een levensgroot dilemma.

“Zegt u het maar”.

Gerard legde de laptop op de tafel, klapte hem open en zweeg.

“Dat is niet zo mooi meneer. Heeft u een aankoopbewijs?”.

Gerard knikte en overhandigde de factuur.

“Ai… Dat is 13 maanden geleden, meneer. De garantie is net verlopen. Ik kan hem natuurlijk wel opsturen naar het hoofdkantoor… Dan krijgt u eerst een prijsopgaaf. Maar volgens mij moeten ze de hele bovenkant vervangen, dus echt goedkoop zal het niet zijn.”

Gerard twijfelde. Moest hij de knaap nu echt het hele verhaal nog eens vertellen? “Nee meneer, mijn baas is vrij. Weekend, weet u wel? En nee hoor – de garantie loopt echt maar één jaar. Hoe bedoelt u, al een keer eerder vervangen? Dan zult u er wel erg onvoorzichtig mee omgaan. Het zijn kwetsbare dingen, moet u weten…”

Het werd Gerard rood voor de ogen. Wilde visioenen uit zijn Thaise periode schoten door zijn hoofd. In gedachten stroopte hij dat zwarte overhemd al omhoog. De ruimte in zijn rechter broekspijp nam zienderogen af. Hij ademde enige keren zwaar door de neus.

“Meneer, is alles in orde? U transpireert helemaal…”

Gerard vermande zich, klapte in één vloeiende beweging de laptop dicht en verliet zonder groeten de zaak. Thuisgekomen schonk hij in, zette zich in de driezitter en draaide het servicenummer van Apple. “Hè meneer, wat vervelend nou. Ja, dat is een bekende klacht. Ik stuur meteen een koerier om uw laptop op te halen. Schikt het maandag?”

Binnen een week stond de MacBook weer als vanouds te pronken op de schoorsteenmantel. Met de excuses van Apple. Onwillekeurig fronste Gerard zijn wenkbrauwen toen hij op het label van de DVD die hij in de sleuf schoof nog juist in vrolijke vleestinten het woord ‘Premium’ ontwaarde.

Het kon haast niet anders of de toegevoegde waarde van de hoofdfilm die hij voor die avond had uitgezocht zou tot een absoluut minimum beperkt blijven.

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reageer op artikel:
Gerard bescheurt zich
Sluiten