Blog: Dagen van... » Dagen van...

• Zomersport

  EN toen was het alweer april! Inmiddels zijn we een wintersport (zonder Stro) verder, kan Gras naast snowboarden (lang lang geleden) nu ook skiën! Stro beloofde mij ooit plechtig dat hij nimmer met mij op wintersport zou gaan indien ik niet zonder botbreuken en veel gegil de berg af zou komen. Na 14 jaar zeuren om samen de sneeuw en de hoogte te trotseren besloot ik dat het tijd was voor actie. Als Stro zo stellig bleef kon ik toch niet anders. Gelukkig is mijn vriendin inmiddels na een aantal wintersportvakanties ski-freak en hielp zij mij graag de berg op en ook weer af. Stro controleerde bij terugkomst mijn ledematen en zoende vriendinlief dankbaar en goedkeurend op de wangen. Onze gebruinde koppen en glimmende ogen spraken boekdelen. Stro trok zijn wenkbrauw op, wetend wat er in 2013 moet gebeuren. Juist. Sneeuw, ski's en hoogte. Samen. Met Gras.

  De nieuwe Kampioen ligt reeds verslonden in de kamer en na alle huizenverkoopstress, teleurstellingen en wilde buien mijnerzijds na het uitpluizen op Funda van alle 'optionele toekomstige woningen', trekt Stro opnieuw zijn wenkbrauwen op. Want na de wintersport volgt natuurlijk...

• 7 goede weken, 7 ...?

  Jemig wat een tijd geleden. De tijd vliegt en de gebeurtenissen ook. Huis (heel snel) verkocht (er was al getekend!!) en toen ineens (net zo snel) toch niet verkocht. Nieuw huis bijna gekocht en toen dus toch maar snel niet gekocht. Van heeeeeeel blij zijn naar heeeeeeeeel verdrietig zijn. Van het dak eraf naar diepe teleurstelling. 2012 wordt blijkbaar weer zo'n typisch Stro/Gras-jaar waarin het klimaat (lees humeur) wel 4 x per dag kan veranderen. Zo zal ik een klein voorbeeldje geven en dan ophouden met klagen. Want ook dat is een soort van dingetje in 2012 van Gras. Klagen. Lekker klagen. 'Heeft u een klacht?'. Jazeker heb ik een klacht en ik ga hem NU deponeren... dat zal ze leren. 

  Stro en Gras op zoek naar een nieuw surround/homecinema-achtig setje. Niet weer met 4 boxen maar gewoon met twee lieve bescheiden boxjes. Het werd er een van Harman Kardon. Uiteraard wit. Waar Stro nog twijfelde tijdens het bestellen, drukte Gras haar dikke duim al op de verzenden-button. De dag erop zouden we het in huis hebben. Nee hoor! Een telefoontje maakte duidelijk dat er precies op hetzelfde moment (22.00u was het?!) NOG iemand op verzenden had gedrukt en ach... ze hadden er maar 1 op voorraad. Ze waren voorlopig ook even niet leverbaar dus helaas maar u moet maar eventjes wachten en nogmaals sorry. We geloofden er natuurlijk geen zak van maar oké.

  Een week later. We drukten (nu bij een andere webwinkel) opnieuw op verzenden en verheugden ons op onze nieuwe aanwinst vandaag. En daar is de postbode! Met slechts de statieven voor onze fijne twee boxjes. Waar de homecinemaset was? Waarschijnlijk nog in het sorteercentrum. Met zijn tweetjes aangeboden maar de arme pakketjes waren wreed uit elkaar getrokken en niet tegelijk bezorgd. Want ja, dat is toch allemaal heel logisch?! En dan is het toch NOG logischer dat je WEL de statieven ontvangt maar NIET de set. Zucht. Klaag. Bellen met PostNL. Juist. Kansloos. 'Op maandag mevrouw, dan wordt het opnieuw bezorgd, fijn hè!' 'Nee, meneer, niets fijns aan'. 'Dus steek uw 'alsnog een fijn weekend' maar ergens waar...'  

  Dat dus. En dan ongeveer met alles. Dus dat hier überhaupt wat staat is denk ik vooral te danken aan mijn nieuwe hobby... klagen. (Volgende keer heb ik het wel over het weer, de muppetactie van de AH, de groente-afdeling van onze lokale supermarkt, aso's op de weg en het feit dat webwinkels maar ook niet-webwinkels bijna alles in het zwart of grijs op voorraad hebben maar nooit in het wit!).

• Onbeperkt Zweedse kreeft

  Op een druilerige maandag reden mijn moeder en ik naar IKEA. We gingen wel met een missie anders weet ik nooit zo goed waarom ik daar in hemelsnaam ben. We kwamen aan op de verdieping waar ook het restaurant is en hadden toen toch al flink wat onzin in onze kar gemikt. Shoppen maakt hongerig dus liepen we een rondje langs het buffet. Een carpaccio (weinig smaak helaas maar hé, IKEA pretendeert per slot van rekening ook niet dat ze een restaurant zijn), tweemaal een optimel en een soep met een broodje die daar de hele dag al lag volgens mij want zo zag het eruit en zo smaakte het uiteindelijk ook. Moeder: ‘Je kunt dit toch wel eten of staat het er voor de sier?’. Juist.

  Naast de Optimel en andere dranken stonden mokken en glazen. We pakten allebei een mok omdat, ook al zitten we ‘maar’ bij IKEA, drinken uit een plastic flesje ons wel heel erg kansloos aandeed. We kwamen aan bij de kassa. Een man van middelbare leeftijd. Praatte te snel en te gehaast. Ik had een vaag vermoeden dat hij daar niet helemaal zat voor zijn plezier. Hij drukte vakkundig op de plaatjes van onze producten op zijn kassa tikte vakkundig onze produkten aan op zijn kassa en vertelde dat wij koffie namen omdat we mokken op ons dienblad hadden staan. Wij vertelden hem dat wij niet van plan waren koffie te nemen maar dat die mok was voor onze Optimel. Hij zuchtte eens diep en in de zucht vertelde hij ons, opnieuw zo snel als het licht, dat die mokken alleen voor koffie gebruikt mogen worden. We mochten wel een kartonnen bekertje pakken uit het mandje voor hem. Moeder en dochter, nerveus geworden van deze man schoten naar de mand en pakken allebei een kartonnen bekertje en zetten deze gedwee op het dienblad. De man keek ons aan alsof we zo uit de Jostiband waren gestapt en zemelde duidelijk maar ook duidelijk verveeld ‘Neeheeeee’, DIE zijn voor de frisdrank, die mag u daarvoor niet gebruiken’. We keken elkaar verontwaardigd aan. Ik was er klaar mee en klapte de bekertjes terug in de mand. ‘Meneer, WELK kartonnen bekertje mag ik van u meenemen om onze Optimel uit te drinken en WAAROM staat er bij de Optimel niet dat deze mokken, hoewel ze NAAST de Optimel staan, ALLEEN gebruikt mogen worden voor de koffie, 100 meter verderop?!’. Ik lachte mijn liefste glimlach maar mijn ogen schoten vuur. Hij keek me droog aan en wees naar de stapel kartonnen bekertjes met een ander kleurtje. ‘Die mag u gebruiken, anders nog iets?’… Een vriendinnetje vertelde me die week dat ze onbeperkt kreeft ging eten bij IKEA. Ik fronste mijn wenkbrauwen, wenste haar veel plezier en eet smakelijk en nee, ik hoefde niet mee. Een andere keer misschien? Nee, helaas, dan kan ik niet. Volgend jaar? Nee sorry, dan komt het ook beroerd uit…
• meer artikelen...